Έχεις;

Ένιωσες, τι ένιωσες, εσύ ένιωσες;

Αρχίδια ένιωσες.

Ξέρεις εσύ μωρό μου τι είναι η καψούρα; Εσύ που όλα τα ζεις δοκιμάζοντας τα με το δάχτυλο; Έχεις βουτήξει ποτέ τα χέρια σου μέσα; Έχεις πέσει με τα μούτρα και χωρίς ανάσα; Έχεις νιώσει την φωτιά να καίει τα στήθια;

Έχεις δει πως τα δυο γίνονται «ένα»;

Ηλιοβασιλέματα έχεις δει;

Νύχτες που κράτησαν για χρόνια έχεις ζήσει;

Έχεις αισθανθεί ζωντανή;

Να μπορείς να καταστρέψεις ολάκερο τον κόσμο με τα δυο σου χέρια, το έχεις νιώσει;

Έχεις πει ποτέ στην ζωή «τέρμα ως εδώ τώρα ακούς εμένα»;

Έχεις φωνάξει τόσο δυνατά που οι σιωπές (ακόμα και αυτές) φοβήθηκαν τον θάνατο;

Έχεις πει στην ζωή πως τα λόγια είναι για τους τρελούς και τους δειλούς; Της έχεις πει πως εσύ θες να τα ζήσεις όλα; Της έχεις πει.. πως μεγαλώνεις; Πως δεν είσαι εκείνο το παιδί πια, πως τα χρόνια πέρασαν, πως κάποιοι «έφυγαν», πως η ζωή «σκουριάζει» σε εκείνες τις παραθαλάσσιες κούνιες, πως στριγγλίζουν οι ανάγκες μας όπως οι σιδερένιες αλυσίδες τους;

Έχεις νιώσει ποτέ να χάνεις και να χάνεσαι; Να μην πηγαίνει τίποτα μπροστά αν δεν υπάρχει «εκείνος».

Έχεις νιώσει πως είναι οι νύχτες που μέσα τους δεν είχαν παρά ένα τεράστιο κενό; Ένα κενό τόσο μεγάλο που θαρρείς πως η άκρη του άγγιζε το άπειρο; Πάνω σε εκείνο το άπειρο της νύχτας να περπατάς παρέα με ένα μπουκάλι ουίσκι και ένα τσιγάρο. Τρεκλίζοντας πάνω σε μεθυσμένα ζεϊμπέκικα, πέφτοντας άγαρμπα σε σκέψεις θαμμένες σκοτεινές.

Έχεις ζήσει ποτέ αληθινά;

Έχεις νιώσει τι είναι η ανάγκη;

Έχεις αγαπήσει κάποιον δεκάδες φορές περισσότερο από τον εαυτό σου;

Έχεις νιώσει αδύναμη στην σκέψη πως δεν θα τον ξαναδείς;

Πες μου αλήθεια, ξέρεις πως είναι να ζεις;

Ξέρεις πως είναι στην ζωή σου να υπάρχει πάντα στην ίδια πρόταση το «όλα» και το «τίποτα»; Στην ζωή σου να υπάρχει πάντα το «θα τα κάνω όλα πουτάνα και μετά πάλι από την αρχή»;

Είσαι σίγουρη λοιπόν πως εσύ ένιωσες; Πως μου τα έδωσες όλα και δεν κράτησες τίποτα για την πάρτη σου; Και αυτά που έχεις στις τσέπες, αυτά τα ρημαδιασμένα συναισθήματα γιατί τα κρύβεις; Γιατί δεν τα βγάζεις και αυτά έξω, γιατί δεν μου τα απλώνεις μπροστά μου; Τι φοβάσαι; Την τρέλα του έρωτα φοβάσαι ή μήπως τα πάρω και αυτά και δεν σου αφήσω τίποτα;

Τίποτα.

Αυτό θα σου αφήσω.

Ένα μεγάλο, ένα τεράστιο, πανέμορφο λαμπερό ΤΙΠΟΤΑ. Αυτό σου αξίζει να φυλάξεις στις τσέπες. Ένα μεγάλο και πελώριο τίποτα. Είναι ο λογαριασμός για όλα αυτά που «έδωσες». Τα «έδωσες» όλα (για εσένα) μα στην πραγματικότητα δεν έδωσες τίποτα. Για αυτό και ο λογαριασμός σου είναι μηδενικός.

Τίποτα δεν έδωσες, τίποτα δεν πήρες.

Μονάχα έχασες.

Και εσύ, και εγώ.

Χάσαμε ώρες, μέρες, χρόνια από την ζωή μας για να συνειδητοποιήσουμε αυτό που δεν χρειάζεται να είσαι διάνοια για να το καταλάβεις. Δεν χρειάζεται να σου πέσει κάποιο μήλο στο κεφάλι ή να λύσεις μια περίπλοκη εξίσωση για να βρεις την λύση του. Όταν δεν δίνεις τίποτα μην περιμένεις να πάρεις κάτι. Το μόνο που θα πάρεις είναι μερικές αδιάφορες στιγμές σαν σκηνές ενός ερασιτεχνικού θιάσου.

Αδιάφορες.

Τόσο αδιάφορες που ακόμα και αυτοί οι κομπάρσοι που έγιναν πρωταγωνιστές αρνούνται να παίξουν.

«ΣΣΣΣΣΤ εκεί πίσω! Το έργο αρχίζει!»

Τίτλος: Μοναξιά

Πράξη: Πρώτη (και τελευταία).

Μονόλογος:

Το ουίσκι τελειώνει, το τσιγάρο σκοτώνει, η ζωή κάποιες φορές θα έλεγες πως απέναντι σου φαντάζει τόσο μόνη, αλήθεια πες μου.. αργεί ακόμα ή τελειώνει; Η παράσταση που τόσο πολύ διαφήμισες σε λίγο αυλαία σηκώνει. Έμεινες μόνη να κοιτάζεις τα άδεια καθίσματα και την μοναξιά που πάντα πίστευες πως ποτέ δεν σε ζυγώνει. 

Άνθρωποι μόνοι. Και αυτό μωρό μου είναι το χειρότερο. Αυτό είναι εκείνο που κάποια βράδια θα σε στοιχειώνει. Η μοναξιά δεν πληγώνει. Η μοναξιά σε ανθρώπους που δεν αντέχουν στην σκέψη της: σκοτώνει.

Και εγώ σε ρωτώ. 

«Έζησες ποτέ αληθινά ή πάντα διάλεγες τα βράδια σου να κοιμάσαι μόνη».

3 thoughts on “Έχεις;

  1. Μα εννοειται αγαπη μουυ εσυ τα εδωσες ολα και γω τιποτα…εγω πληγωθηκα…εσενα ουτε που σε ενοιαζε…περνουσες καλα αναπληρωνοντας την θεση μου με οτι εβρησκες μπροστα σου.Περνουσες μια χαρα παιρνοντας καθε βραδυ αγκαλια τα ψεμματα σου και τον εγωισμο σου.Αυτος σε εφαγε,ο εγωισμος σου μα κριμα γιατι εγω σε αγαπησα και πιστεψε με θα εκανα τα παντα για να εισαι καλα.Τωρα ομως το βιβλιο εκλεισε,τελειωσε με ενα απαισιο τελος και ηρθε η ωρα να βρω καποιο αλλο με καλυτερη υποθεση.
    Οχι,δεν μετανειωσα που ημουν μαζι σου.Αλλη μια παρασταση στην ζωη μου ησουν που ομως τελειωσε…Σκουπιζω τα δακρυα που τρεχουν εξαιτειας του ασχημου αυτου τελους και φευγω…Φευγω μωρο μου.Φευγω για να μην κλαψω κι αλλο με την παρασταση που δωσαμε…Και να θυμασαι πως ησουν υπεροχος ηθοποιος μονο που ξεχασα πως εδινες αλλη μια παρασταση στην ζωη σου και σε ερωτευτηκα αθελα μου…

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s