Μονόδρομος.

Είχα μια γαμημένη διάθεση σήμερα..

Ήταν από τις Κυριακές που ήξερα πως θα με ρουφήξει μέσα στο σπίτι.. στον καναπέ.

Όταν ξύπνησα σκεφτόμουν όλες αυτές τις δεύτερες σκέψεις για χθες.

Καταλάβαινα πως τελικά ήμουν άδικος και το μόνο πράμα που κατάφερα να κερδίσω ήταν να μην σε δω.

Εχθές πίστευα πως μου έδωσες πάτημα να το τελειώσω μέσα μου, πως είχα δίκιο για όλο αυτό, πως αυτό που νιώθω όταν σε έχω κοντά μου τελικά είναι ψεύτικο.

Και αλήθεια στο λέω.

Όταν είμαστε μαζί το καταλαβαίνω πως με γουστάρεις και ας μην το πεις ποτέ.

Το βλέπω, το νιώθω, το αισθάνομαι.

Γίνομαι σκληρός μαζί σου και ξεχνώ πως δεν λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο ή με τον δικό μου τρόπο.

Κάποιος μου είπε κάποτε πως είμαι ένας άνθρωπος που θα μείνει μόνος στην ζωή του, πολύ απλά γιατί το μόνο πράμα που αγαπώ είναι η μοναξιά μου.

Μπορεί και να έχει δίκιο (ίσως αυτό είναι το πιθανότερο).

Εγώ θα σου πω μόνο ένα πράμα μιας και ο γραπτός λόγος με βοηθά στο να μονολογώ πιο εύκολα από τον προφορικό (βλέπεις όταν σου μιλώ γελάω σαν χαζός, και ναι.. δεν αποφεύγω να σε κοιτάζω στα μάτια γιατί έτσι κάνουν οι ψεύτες αλλά γιατί αν σε κοιτάξω δεν θα μπορέσω να ολοκληρώσω καμιά γαμημένη πρόταση).

Θα σου πω μόνο κάτι.

Από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα δεν έχω σκεφτεί λεπτό την μοναξιά μου. Και εσύ μου λες πως μου γράφεις μηνύματα και εγώ τα παραβλέπω.. δεν έχεις καταλάβει τίποτα.. τίποτα δεν έχεις καταλάβει.

Αν κάτι με κάνει χαρούμενο είναι να γράφουμε βλακείες στα μηνύματα, συζητήσεις που να μην καταλήγουν πουθενά, ασυναρτησίες που οι περισσότεροι αν διάβαζαν το τι γράφουμε δεν θα έβγαζαν νόημα.

Μην είσαι τόσο αυστηρή μαζί μου, δεν με ξέρεις πως ήμουν.. εγώ με εσένα κάνω προσπάθειες, όχι γιατί είσαι μια από τις πολλές και εσύ για μένα αλλά γιατί το πως αισθάνομαι όταν επικοινωνούμε είναι ένας γαμημένος μονόδρομος.

Δύσκολος, κακοτράχαλος, ανηφορικός, αδιάβατος.

Όποιον και να ρωτήσεις θα σου πει πως είναι ένα αδιέξοδο, οι πιο «ψαγμένοι» θα στον ονομάσουν «λάθος», εγώ θα σου πω πως θα τον πάω ως το τέρμα..

Και αν είναι αδιέξοδο, αν τελικά δεν είχε κανένα τσιμεντένιο κυκλικό κατασκεύασμα (που ανάθεμα και αν ξέρω πως λέγεται αυτή η μαλακία που είχαμε κάτσει την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε), και αν δεν έχει ούτε ένα τέτοιο να αράξουμε μέχρι το πρωί, εγώ θα πω ΟΚ.

Και θα αναλάβω την ευθύνη να ξαναγυρίσω πίσω.

Βλέπεις η μοναξιά ΠΑΝΤΑ θα είναι εκεί..

Και για μένα, και για σένα..

Μαξιλαράκι ασφαλείας όταν πέφτω άγαρμπα ξανά πίσω στην αδιάφορη ζωή μου.

 

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s