Τόσα αδιάφορα βράδια, διάλεξε ένα και έλα.

Ας βάλω ένα ποτό δεν γαμιέται..

– Πότε θα σε δω;

– Βαριέμαι μωρό μου..

Νύχτες ατέλειωτες.. κάθεσαι κοιτώντας το κενό..μέχρι η ζάλη από το ποτό να κλείσει τα βλέφαρα..

Είναι από τις βραδιές που δεν θέλεις τίποτα.. και ακόμα και αυτό το τίποτα πόσο γενικό ακούγεται.. πόσο α-σχήμο σαν μια έννοια θεωρητική.

Θέλω να σε σκεφτώ αλλά είμαι πολύ κουρασμένος για κάτι τέτοιο.

Προσπαθείς να αγκαλιάσεις την σιωπή, προσπαθείς να έχεις μια ηρεμία στο μυαλό, προσπαθείς να μην σκέφτεσαι τίποτα παρά μόνο τα πράματα που έχεις να κάνεις, προσπαθείς να σκέφτεσαι βήμα βήμα, φορά με την φορά, να μην σκέφτεσαι τίποτα παρά μόνο τις χαρούμενες μέρες, εκείνες που ήταν λίγο πιο φωτεινές από την καθημερινότητα σου..

Είναι και κάποιες σχέσεις που τελειώνουν πριν κάνουν τον κύκλο τους.. αφήνουν κατάλοιπα και μεγάλα «ΑΝ», τι θα γινόταν αν..

Αλλά μην ξεγελιέσαι.. σχέσεις ρουτίνας ήταν και δαύτες που απλά τις τελείωσες πριν προλάβει η ρουτίνα να έρθει.

Κάποιες φορές καλό είναι να στέκεις βουβός και να παρατηρείς.. να αφήνεις τα πράματα να εξελίσσονται μόνα τους.. να μην εξηγείς πολλά, ξανά και ξανά, να μην προσπαθείς, να μην ενδιαφέρεσαι, να στέκεις πίσω απαθής και μόνο όταν όλα κάνουν τον κύκλο τους.. όταν όλοι μιλήσουν, όταν οι άλλοι αποφασίσουν, τι θέλουν, τι δεν θέλουν, όταν οι άλλοι λογαριάσουν τι είναι το σωστό για κείνους, για σένα.. όταν λοιπόν τους αφήσεις να σκεφτούν από μόνοι τους, ποιος δίνει, ποιος δεν δίνει.. τότε μόνο να μιλήσεις.. γιατί πολλές φορές το να εξηγείς σε ανθρώπους οι οποίοι δεν θέλουν να ακούσουν, δεν έχουν την διάθεση να καταλάβουν, το μόνο πράμα που κάνεις είναι να καταναλώνεις σάλιο και φαιά ουσία, ουσία η οποία σου είναι τόσο απαραίτητη για να αντέξεις την ηλιθιότητα που υπάρχει γύρω σου.

Κάτσε κάτω και έλα να τα λογαριάσουμε!

ΕΔΩ!

Βγάλε μια κόλα χαρτί.. Πόσες χαρές μου δωκες και πόσες εγώ..

ΝΑ μέτρα και αυτή, και αυτή ναι μέτρα και αυτή μετράει!

Ναι και αυτήν, την θυμάσαι; Θυμάσαι τότε που σε είχα πρωτοδεί; Που σου λεγα

«Εγώ εσένα θέλω, μην με ρωτάς πως το ξέρω.. εγώ εσένα θέλω!»

Είναι σαν να σε περίμενα χρόνια, δεν χρειαζόταν καν να σε δω, ήξερα ότι είσαι εσύ.. ήξερα μωρό μου πως είσαι εσύ..

Και ερχόμουν κοντά σου, σου χάιδευα την πλάτη και μου λεγες «μήπως είσαι υπερβολικός;» και σου λεγα «δεν ξέρεις εσύ, εγώ εσένα θέλω! Εγώ ξέρω, ξέρω, ξέρω πως νιώθω τώρα, άκου με, έχε μου εμπιστοσύνη».. και με κοιτούσες περίεργα και στραβά και είμαι σίγουρος πως από μέσα σου σκεφτόσουν τι μου λέει δαύτος, τι μου λέει αυτός.. αλλά εγώ ήμουν σίγουρος, ήμουν σίγουρος από την πρώτη γαμημένη στιγμή που σε είδα.

Από την πρώτη στιγμή… είναι αυτό το πράμα το ανεξήγητο.. αυτό που δεν χρειάζεται να γνωρίσεις τον άλλον.. είναι κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι δεν χρειάζεται να τους γνωρίσεις.. είναι κάποιοι άνθρωποι που από την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις λες εγώ μαζί σου θέλω να κάνω τα πάντα. Και ας είναι οι πλέον ακατάλληλοι.. και ας είναι μια κατάσταση η οποία οι δυο σας μπορεί να μην βρισκόσασταν ποτέ.. ξέρεις όταν κοιτάζεις τα μάτια της και το βλέμμα της ότι για κείνη εσύ θα έκανες τα πάντα.. και έχεις μια τρελή οικειότητα που σε κάνει να θέλεις να μοιραστείς τα πάντα μαζί της..και αυτά που θες να μοιραστείς είναι η γαμημένη ζωή σου, η γαμημένη ζωή σου που είναι γεμάτη αλκοόλ, πουτάνες και ξενύχτια. Δηλαδή το μόνο πράμα που θέλεις να κάνεις είναι να γίνει και εκείνη ένα κομμάτι από την ζωή σου.. ένα κομμάτι από εσένα.. και ξέρεις κατά βάθος πως αυτός ο άνθρωπος που σου ξυπνά την τρέλα και την ανωμαλία σου δεν θα μπορεί να είναι ο άνθρωπος ο οποίος θα τον εμπιστευτείς.. Γιατί εσύ ο ίδιος έχεις ένα περίεργο μείγμα μέσα σου.. ένα μείγμα που δεν υπάρχει σε «φυσιολογικές» ποσότητες.

Θα θελα μια γαμημένη νύχτα από τις τόσες αδιάφορες που περνώ, να την περνούσαμε μαζί.. μαζί και ας μην ανταλλάζαμε ούτε μισή κουβέντα. Και ας το πρωί έλεγα πως σε ονειρεύτηκα και πως είμαι τρελός.. καλύτερα τρελός παρά συναισθηματικά νεκρός μωρό μου..

Είναι και αυτά τα γαμημένα τείχη ορισμένες φορές λόγος για να μην προσπαθείς..

Τόσα γαμημένα αδιάφορα βράδια, διάλεξε ένα και έλα.

2 σκέψεις σχετικά με το “Τόσα αδιάφορα βράδια, διάλεξε ένα και έλα.

  1. Για πιο λογο να εισαι τοσο αληθινος;;;
    Δεν ξέρω αν δακρυζεις ή αν αληθεια εχεις συναισθηματα την ωρα που γράφεις…Αλλά πιστεύω οτι εχεις ενα τρόπο να κάνεις τους γύρω σου..να ταυτίζονται με την «θλίψη» του λόγου σου. Πιστεύω ότι σου αρκούν τα λίγα…ενα λευκό φόντο με μαυρα γράμματα,μεράκι,αγάπη και ενα ποτό…Δεν ξέρω καν αν είσαι αυτό που θες να δείξεις.. ένας τρελός συγγραφέας που κάνει αυτό που αγαπάει με τον δικό του τρόπο…ή αν απλώς θέλεις να συγκλονισεις με την αγνωστη ταυτοτητα σου τους ανθρώπους..
    Απλώς γραψε μην σταματάς…μπορεί να μην σε ξέρω αλλά έμαθα τον εαυτό μουκαλυτερα μέσα από εσένα..!

    Μου αρέσει!

  2. Τώρα τελευταία είναι η αλήθεια πως σε εμαθα και τώρα μπορώ να συνηδιτοποιησω πως μπορώ να ταύτισω ολα τα εμπόδια που η ζωή μου έχει ρίξει μπροστά μου ώστε να νιώθω πως δεν είμαι μόνος μου πως αυτες δεν είναι οι σκέψεις μου είναι οι σκέψεις και άλλον..πως σιγουρα υπάρχουν και άλλοι..προσπαθούσα πάντα να βλεπω αυτα τα προβλήματα μου με την ίδια οπτική και τον ίδιο τρόπο με τον οποίο γράφεις δεν περίμενα ποτε να ασχοληθώ στο να γράψω και ένα σχόλιο για αυτο αλλά αποψε κάτι μέσα μου με έβαλε κάτι μέσα μου που μου είπε πως το μόνο που ξερω είναι πως δεν ξερω τίποτα ποσό μάλλον λόγο της ηλικίας μου είμαι 16 αλλά παρόλο την έλλειψη εμπειριών που σιγουρα εγώ άσχετος με το τι πιστευω για τα προβλήματα μου σιγουρα ξερω ένα πράγματα πως έχω φως να βλεπω και να μαθαίνω πιστευω πως η ηλικία δεν σε οριμαζει αλλά οι καταστάσεις και η ίδια η ζωή σε αναγκάζει σε αυτο ευτυχώς έχω συνηδιτοποιηση τι πρέπει να κοιτάω όταν θέλω να σηκωθω παλι στα πόδια μου και αυτο είναι η αγαπη…η αγαπη που μπορεί στο παρελθόν ή και ακόμα να θεωρώ δεδομένη και να μην την εκλαμβάνομε καν αλλά σιγουρα κατάλαβα πως δεν φοβάμαι διότι έχω αυτήν και ακόμα και να την χάσω δεν ξεχνώ και θα σηκωθω γιατί ξερω να επίκεντρονωμαι σε ολα τα καλα που έχω και όχι στα άσχημα μόλις λοιπόν εχασα κάτι που θεωρούσα μεν σημαντικό αλλά δεδομένο κατάλαβα ποσό πράγματικα το χρειάζομαι γιατί τοτε καταβαίνει κάνει πως όντως ζει… συνειδητοποιεί πως είναι ζωντανός και στα πλαίσια του μαθήματος και όχι της αυτοκαταστροφής αναζητά εμπειρίες και λαθοι με τα οποία θα αποδεχτή και θα τα προσθέσει στην θωράκιση του για το επόμενο στραβό γιατί ξερω πως πάντα θα είναι πιο εποδινω όμως εξίσου ξερω πως όσο πιο χαμηλά θα πεσω τοσο πιο ψιλα θα ξανά σηκωθω πατώντας σε εκείνα τα λαθοι του παρελθόντος εμαθα να φοβάμαι περισωτερο να μην ζήσω αυτα τα συνεσθηματα παρά να φοβάμαι να πληγωθώ από εκείνα…Σε ευχαριστώ

    Μου αρέσει!

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s