Τα γράμματα σου.

Προτιμώ την μοναξιά από την τρέλα του έρωτα σου.. ένα μυαλό ήσυχο και νεκρό παρά ζωντανό και ξεγραμμένο.

Έχω βάλει ένα ουίσκι και παίζω το τσιγάρο στα δάχτυλα μου..είναι κάποιες βραδιές που γυρίζω άθελα μου σε σένα.. σαν τιμωρία μοιάζεις. Σαν μια γαμημένη τιμωρία έρχεσαι στο μυαλό.. ένας καναπές άδειος και κάτι δυο ηλίθια ψιλοπράματα σου που επιμελώς κρυμμένα βρίσκονται εδώ και κάτι χρόνια στο τελευταίο συρτάρι.. Ποτέ μου δεν κρατούσα από καμιά πράματα, αν το έκανα αυτό θα είχα φτιάξει μια συλλογή από αναμνήσεις. Τα δικά σου όμως ξεχάστηκαν εκεί.. Θυμάμαι που σου άρεσε να μου γράφεις.. μακροσκελή γράμματα που ποτέ μου δεν διάβασα, τα έχω κρατήσει όμως, κάποια στιγμή θα τα διαβάσω, με κουράζει να διαβάζω το οτιδήποτε το ξέρεις..

Μετά από σένα πέρασαν πολλές.. αρώματα, γαμήσια, γέλια, πιώματα. Κάθε καινούργια γνωριμία το ίδιο ταξίδι.. λες και ήθελα να πάρω από την κάθε μία κάτι διαφορετικό.. λες και έλεγα «Πως σκέφτεσαι; Χμμμμμ στα αρχίδια μου πως σκέφτεσαι θα σου γαμήσω το μυαλό, θα στα αλλάξω όλα, θα σε κάνω πουτάνα, πριγκίπισσα, ερωμένη, τρελή και μόλις γίνεις ένα μικρό τρελό Δεγαμινιωτάκι, όταν δεν θα έχω κάτι άλλο να πάρω από εσένα θα φύγω..». Θα φύγω γιατί στην ζωή μου βαριέμαι τα πάντα.. μα πιο πολύ βαριέμαι τον ίδιο μου τον εαυτό… Και ήρθαν πολλές μετά από σένα. Όμορφες, άσχημες, ψηλές, κοντές, με μάτια υπέροχα μαύρα κατασκότεινα και άλλα ανέκφραστα ανοιχτά.. Ήρθαν γυναίκες πληγωμένες και κοριτσάκια που νόμιζαν πως ήταν άλλη μια απλή περίπτωση.. Είναι στο αίμα μου ξέρεις αυτή η τρέλα.. Πέρασαν πολλές.. Άλλες με βοήθησαν να γράψω ένα καλό κείμενο και άλλες δεν είχα διάθεση να πω ούτε μια αράδα.. ήθελα κάθε στιγμή να την περνάω μαζί τους..

Υπήρχε και εκείνο το Θεριό μου που κοιμόταν, ξέρεις εσύ.. Κάποτε το είχες ξυπνήσει, θυμάσαι; Το φόβισες πως θα με χάσει από δίπλα του και έκανε τα πάντα για να σε διώξει.. έχουμε περίεργη σχέση εμείς οι δυο.. πάντα νομίζω πως είμαι μόνος και πάντα είναι σε μια γωνία και με παρακολουθεί.. Θυμάμαι, εσένα να με κοιτάς και κείνο να με τραβάει πίσω.. Ακόμα και τώρα προσπαθεί να με αποσυντονίσει κάθε φορά που σε φέρνω στο μυαλό… είναι και αυτό το μυαλό μωρό μου, ξέρεις, πράμα περίεργο.. όσο περνούν τα χρόνια που έχω να σε δω τόσα λιγότερα πράματα θυμούμαι από σένα.. λες και κάθε χρόνος που περνά το Θεριό μου επίτηδες μου παίρνει ένα ακόμα..

Προχθές μύρισα ένα υπέροχο άρωμα και δεν ήταν το δικό σου.. Φίλησα δυο υπέροχα χείλη και μάντεψε! δεν ήταν τα δικά σου.. Πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια ήρθαν στην ζωή μου κοριτσάκια που σου έμοιαζαν.. λες και πάντα τις διάλεγα, χωρίς να το θέλω, για να μου θυμίζουν κάτι από σένα..

Ξέρεις φοβάμαι πως πρέπει να πάω παρακάτω, πως πρέπει να σε αφήσω κάποια στιγμή γιατί δεν μου κάνεις καλό.. Ερωτεύομαι εσένα σε άλλα πρόσωπα και μετά κείνες μου λένε τελικά τι ήθελες από μένα και δεν ξέρω τι να τους απαντήσω.. Τι ήθελα.. Μακάρι μικρή μου να ‘ξερα και εγώ τι διάολο ήθελα να σου το πω και σένα.. συναισθηματικά νεκρός, σωματικά κουρασμένος και με ένα Θεριό να γυροφέρνει μέσα στο μυαλό μου.. φοβάμαι.

Φοβάμαι πως τα χρόνια περνούν και θα ποθάνω μόνος.. ένα πρωινό που δεν θα διαφέρει από τα άλλα, τίποτα δεν θα αλλάξει εκείνη την μέρα..

Ίσως το μάθεις κάποτε, ίσως και όχι.. Ίσως ένα βράδυ κοιτώντας το αγαπημένο σου αστέρι νιώσεις μια περίεργη θλίψη στην ψυχή, ίσως και όχι.

Ίσως κάποτε βρω το θάρρος να σου πω τα ανείπωτα, ίσως και όχι..

Εγώ ακόμα πιστεύω σε παραμύθια και ας μου λένε οι γνωστοί πως ποτέ δεν υπήρξες στην πραγματικότητα.. Εγώ είμαι σίγουρος πως σε βρήκα, κάποια χρόνια πριν.. στα μαύρα μάτια διαφόρων γυναικών και στα ξερακιανά χέρια που ίσα ίσα κλείνουν το μεγάλο κορμί μου..

Θυμάμαι πως σε γνώρισα όμορφή μου πριγκίπισσα και κοιτούσες προς εμένα, θυμάσαι;

Θέλω να σε θυμηθώ άλλη μια φορά απόψε μα το Θεριό μου με αγριοκοιτάζει..

Μείνε λίγο ακόμα ΕΔΩ. Έστω και σαν μια γαμημένη σκέψη στο μυαλό μου, μείνε λίγο ακόμα εδώ. Τίποτα δεν έχει μείνει που να σε θυμίζει, με ακούς; τίποτα…και είναι αυτό το τίποτα που μου φωνάζει πιο δυνατά από χίλιες σιωπές σου.

3 thoughts on “Τα γράμματα σου.

  1. Μιλάς μέσα απο την ψυχή μου. Λες τα πράγματα που ζω με τον ίδιο ακριβώς τροπο, με την ίδια ακριβως νοσταλγία και με τον ίδιο ακριβως πόνο. Σε ευχαριστώ. Γιατί διαβάζοντας τα νιώθω λες και τα έχω πει κάπου. .

    Μου αρέσει!

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s