Καρικατούρα.

Γυρνάς σπίτι μπουρδέλο, μόνος, δεν γαμάμε αγάπη μου σήμερα, για ποια αγάπη μου μιλάς και εσύ, βάλε ένα ουίσκι ακόμα..
Ένα τίποτα, αυτή είναι η ζωή σου.. Ένα ανοιγόκλειμα στα βλέφαρα του χρόνου.. Δεν υπάρχει τίποτα πέρα από δω, ποτέ δεν υπήρχε, το ακούς; Ποτέ.
Κανένας καριόλης, κανένα rt κανένα fav. Σκάσε και μην μιλάς.. Μην ανακυκλώσεις, σκάσε και διάβασε..
Άνοιξε τα μάτια σου και αν σου απόμεινε κανένας που σε θέλει ακόμα γράπωσε τον και φέρτον κοντά.. Σταμάτα να σκέφτεσαι τα γαμημένα ΑΝ, τα γαμημένα ΕΓΩ και τα σκατά που έχεις στο μυαλό σου.. Ο,τι σου αξίζει στην ζωή θα πάρεις, με ακούς; Ο,τι σου αξίζει..
Ποιος είμαι εγώ ρε ηλίθιε για να με κάνεις rt λες και σου λέω καμιά σοφία για την ζωή.. Ένας γαμημένος μέθυσος είμαι που τα βράδια για μένα είναι μια αέναη τιμωρία.. «Εδώ», μου λέει.. «Εδώ καριόλη. Άυπνος και μεθυσμένος θα κάθεσαι δίπλα μας μέχρι να έρθουν οι θύμισες να σε βρουν.»
«Δεν θέλω άλλο», του φωνάζω.. «Δεν είναι ζωή αυτή πια, δώσ΄μου το γαμημένο χάπι που διαγραφεί τα πάντα.. Δεν θέλω άλλο να σκέφτομαι τίποτα..»
Μα το Θεριό μου γελά σαν με βλέπει χαμένο να ψάχνω κάπου για να πιαστώ.. «Και άλλο», μου λέει, «δεν φθάνει τόσο και άλλο..»
Και τότε σηκώνομαι και του λέω πως ο,τι και να κάνει μέσα μου δεν έχω καρδιά.. Αύριο το πρωί πάλι δεν θα αισθάνομαι τίποτα και κείνο μου λέει «Πιες! Πιες και άλλο και μιλά μου.. Μίλα μου για αυτά που φοβάσαι μίλα μου για την μοναξιά σου, τρέφομαι από τον πόνο σου, τρέφομαι από σένα.»
Και εγώ χαζός κομπάζω και πίνω μονομιάς και η καρδιά ξύπνα.. Και όσο πίνω τόσο εκείνο γελά και όσο και αν διώχνω τις θύμισες τόσο εκείνες πισωγυρνούν, πολλές, πιο πολλές κάθε φορά σκαρφαλώνουν πάνω μου μπαίνουν μέσα στο στόμα, στα μάτια, στο μυαλό.. Και μου λένε «Πες μας.. Πες μας πόσο ακόμα θα κάνεις πως δεν υπάρχουμε, εδώ είμαστε, κοίτα! Μα γιατί δεν μας βλέπεις..»
Πέφτω στα γόνατα και ζητώ από την καρδιά να αντέξει.. Κείνη μου λέει «Προχώρα, μην φοβάσαι είμαι άκαρδη εγώ μην το ξεχνάς..»
«Μα είμαι μεθυσμένος, στα γόνατα και η ζωή δεν πάει βήμα με ακούς; Δεν πάει βήμα..» και κείνη μου λέει «Προχώρα αντέχω… είμαι άκαρδη εγώ, προχώρα εσύ! Αντέχω..» και την βλέπω πως προσπαθεί.. βλέπω το Θεριό μου δίπλα της να γελά και κείνη με το ζόρι πια να διώχνει τις θύμισες από πάνω μου.. «Προχώρα ρε ηλίθιε! Τι δεν καταλαβαίνεις; ΑΝΤΕΧΩ..». Μα δεν αντέχει.. Το μόνο πράμα που κάμει είναι να κοροϊδεύει τον εαυτό της.. σε λίγο οι θύμισες όπως κάθε βράδυ πέφτουν ολόγυρα σαν παιδιά που παίζουν στην αλάνα.. φωνάζουν δυνατά και με καλούν να θυμηθώ όλα αυτά που χρόνια προσπαθώ να αποφύγω..
Μη μπορώντας να κάμω τίποτα άλλο, αφήνομαι στα γέλια τους.. Κείνες μου δείχνουν μέρες φωτεινές… γέλια, χαρά, αγκαλιές.. και εγώ με κλειστά μάτια χαϊδεύω απαλά το μπράτσο της πολυθρόνας, χαζογελώ και ας ξέρω πως είσαι μια παραίσθηση.. εσύ μια παραίσθηση και εγώ ένας τρελός. Σε φέρνουν κάτι παιδιά κάθε βράδυ στο μυαλό μου λες και είχες κάνει μαζί τους μια συμφωνία μυστική.. πως όσα χρόνια και αν περάσουν θα είσαι πάντα ΕΔΩ. Άλλες φορές σαν σκέψη και άλλες σαν ξένο χάδι.. άλλες στο χαμόγελο μιας ξένης και άλλες στο άρωμά της στα σεντόνια.. Θα είσαι πάντα εδώ.. Στην σκέψη και στην άκαρδη μου καρδιά.. τις ώρες που ευάλωτος θα ζητώ ένα σου χάδι ακόμα..
Μου έλειψαν τα δάχτυλα σου και ο τρόπος που χάιδευες δειλά το γέρικο πρόσωπό μου τις ώρες που σου ψιθύριζα σοφίες ενός τρελού στο αυτί.. και εσύ ανατρίχιαζες γιατί εκείνη την στιγμή, εκείνη την γαμημένη ώρα το μόνο πράμα που είχε σημασία γύρω μας ήταν……..φφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ γάμα το.
Καμιά άλλη εικόνα.. μου κάνουν κακό οι εικόνες.. μου κάνει κακό να σε σκέφτομαι.. μου κάνει κακό να σε αφήνω να φεύγεις, διόρθωση. Έφυγες.
Θέλω να έρθεις, εδώ.. με ακούς; ΕΔΩ.. Ίσως να ήσουν το μοναδικό άτομο που θα του έλεγα ποιος κρύβεται πίσω από την ηλίθια καρικατούρα του Δεγαμινιώτη.. θα στο έλεγα; Δεν ξέρω.. μπορεί.. μπορεί, και μετά θα με διάβαζες; Δεν θα θελα να με διάβαζες.. πως θα έγραφα τις βρώμικες ιστορίες μου μετά.. Μου δίνει ασφάλεια αυτή η καρικατούρα, τον αγαπώ τον παλιόγερο.. Μου τρώει πολύ χρόνο όμως και κάποια στιγμή πρέπει να τον θάψω πάλι μέσα μου.. να ξαναγίνω φυσιολογικός.. να τον τροφοδοτήσω με εμπειρίες και ιστορίες.. να του δώσω να μου φυλάξει και δυο τρεις εικόνες που εκείνος φταίει για δαύτες.. «Ηλίθιε παλιόγερε.. μοιάζεις και καμπόσος τρομάρα σου.. σε φτιάχνει όλο αυτό; για αυτό δεν έχεις γυρίσει πάλι μέσα μου; γουστάρεις που σου λένε όμορφα λόγια τα κορίτσια, σου λένε πως σε διαβάζουν και άλλες τόσες μαλακίες.. Αφού στο ΄χω υποσχεθεί.. καμιά δεν θα σε γνωρίσει από κοντά.. όσο και αν ξέρεις πόσο μου αρέσουν οι γυναίκες.. πως δεν είμαι άγιος και κάποια θα με τουμπάρει και θα πω δεν γαμιέται.. ας της γνωρίσω τον Δεγαμινιώτη.. Αφού στο ΄χω πει.. Αν με δουν δεν θα πιστεύουν πως τα έγραφες εσύ.. αυτή είναι η τιμωρία σου παλιόγερε.. εμείς οι δυο είμαστε τελείως αντίθετοι.. κακό για σένα, κακό και για μένα όμως.. ίσως γιατί καμιά φορά δίχως να το καταλάβω καθρεπτίζεσαι στα μάτια μου, ίσως στο γρέζι της φωνής μου τα λόγια σου ηχούν όμορφα αλλά θα μείνεις εκεί μέσα.. Δεν θα είσαι τίποτα άλλο από ένας μεθυσμένος παλιόγερος.. είσαι δικός μου μην το ξεχνάς. ΕΓΩ σου δίνω λαλιά, ΕΓΩ στην παίρνω πίσω».
Δεν θέλω καν να κοιτάξω τι έχω γράψει πιο πάνω.. ΔΙΑΟΛΕ ας βάλω ένα ουίσκι ακόμα.. κάποιος να φέρει λίγο πάγο.
Στην υγειά σας.. Όμορφο τελικά να έχεις τόσο μεγάλη παρέα, δεν θα χωρούσαμε αν σας είχα εδώ, μικρό διαμέρισμα, αντικοινωνική Μαρισούλα.

One thought on “Καρικατούρα.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s