Αναζητώντας την Ευτυχία.

Βυθίζομαι κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά στης ψυχής μου τα βάθη, κάθε μέρα που περνά και αισθάνεσαι ευτυχισμένος αντισταθμίζεται με δέκα μέρες λύπης, δέκα μέρες μοναξιάς.. Είναι η ευτυχία κάτι το οποίο έρχεται σε τόσο μικρές δόσεις που είναι αδύνατον να συμπληρώσει τα κενά της δυστυχίας σου.. Είναι η ευτυχία κάτι το οποίο ακόμα και αυτό συνηθίζεται και γίνεται ρουτίνα.. Είναι η ευτυχία κάτι δύσκολο, είναι η ευτυχία ποτισμένη από πάνω της με όλες αυτές τις αμφιβολίες που σου τρώνε κάθε μέρα την ζωή.

Είσαι ευτυχισμένος την ίδια στιγμή που μέσα σου φοβάσαι και λες κάτι κακό θα μου συμβεί, είσαι ευτυχισμένος και αναρωτιέσαι «αυτό είναι η ευτυχία;» Και αν είναι αυτό γιατί δεν κρατάει για πάντα.. Είναι η ευτυχία κάτι το οποίο πρέπει να πονάει; Να είναι δύσκολο;

Είναι αυτό το πράμα η ευτυχία; Τι διάολο είναι η ευτυχία; Ευτυχία δεν είναι να είσαι όλη την μέρα χαρούμενος, να έχεις ενέργεια, να αγαπάς τον κόσμο, τα λουλούδια, να κάνεις ωραίες πράξεις; Ευτυχία δεν είναι να ξυπνάς, από το κρεβάτι σου να πετάγεσαι το πρωί να ρουφήξεις την ζωή, ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ από το πρωί να είσαι χαρούμενος με όλους, τι ΔΙΑΟΛΟ είναι η ευτυχία; Ευτυχία δεν είναι αυτό το πράμα;

Γιατί ακόμα τα πρωινά δυσκολεύομαι να σηκωθώ; Γιατί ακόμα τα πρωινά στον καθρέπτη σαν κοιτιέμαι βλέπω έναν άνθρωπο κουρασμένο από της ζωής τα πολλά, άχρωμο, γεμάτο ρυτίδες, λευκά μαλλιά, μάτια πρησμένα.. έναν άνθρωπο που έχει παραδοθεί στο εφήμερο και έχει μια όραση κοντή και δεν κοιτάζει μέρα παραπάνω.. έναν άνθρωπο που δεν θέλει να σηκωθεί από το κρεβάτι για κανέναν λόγο, δεν θέλει να μιλήσει με κανέναν άνθρωπο για κανέναν λόγο, έναν άνθρωπο ο οποίος φοβάται πως τελικά η ζωή του είναι αυτό το πράμα, η ζωή είναι ένας μεγάλος πόνος, ένας πόνος που όσο μεγαλώνεις σιγά σιγά το συνειδητοποιείς, συνειδητοποιείς το φθαρτό που υπάρχει γύρω σου..

Η γέννηση, η άνθιση, η ωρίμανση, ο θάνατος. Ο θάνατος ενός λουλουδιού, από τον μικρό κύκλο της ζωής που θα σου κάνει η πεταλούδα το απρόβλεπτο, μέχρι τον πόνο που πολλές φορές αφήνουμε να περνά από δίπλα μας και γυρίζουμε το κεφάλι μη θέλοντας να τον δούμε..

Ένας πόνος ο οποίος βρίσκεται στους ανθρώπους που περνούν δίπλα σου αδιάφοροι, κατατρεγμένοι.. Έχοντας μια ΓΑΜΗΜΕΝΗ καλοσύνη μέσα τους που αναρωτιέσαι «τι διάολο κρατά αυτόν τον άνθρωπο ακόμα ευτυχισμένο, τι διάολο κάνει αυτόν τον άνθρωπο ακόμα να ελπίζει;»

Να είναι χαρούμενος από τα λίγα που του έχει προσφέρει η ζωή και τις πολλές τις θλίψεις, που δεν τις βλέπει σαν θλίψεις σαν του ‘ρχονται αλλά σαν πεπρωμένο, σαν μοίρα. Πιστεύεις στην μοίρα; Και αν ναι τι στο διάολο είναι αυτή η γαμημένη μοίρα; Τι είναι αυτή η μοίρα; Είναι κάτι το οποίο σε κοροϊδεύει; Γελά πίσω από την πλάτη σου σαν της λες «εγώ μπορώ να ελέγξω τον ΚΟΣΜΟ»; Τα αρχίδια μου μπορείς να ελέγξεις και τίποτα παραπάνω.

Τι είναι αυτή η γαμημένη μοίρα; Τι είναι αυτό το γαμημένο συναίσθημα που προσπαθώ, μέρες τώρα, να σε ρουτινιάσω μέσα στο μυαλό μου, να πω πως και εσύ είσαι σαν τις άλλες.. και εσένα θα σε βαρεθώ.. και εσένα, ναι και εσένα.. και εσένα που….. που στα μάτια μου βλέπω το περίεργο να γίνεται λογικό, βλέπω την γαμημένη αχορτασιά να έρχεται κατά πάνω μου ξανά και ξανά και να μου λέει..

«λίγο ακόμα»….

Ναι μωρό μου και εσένα θα σε χορτάσω, ναι.. Κάποια στιγμή θα ρουτινιάσουμε, θα σε συνηθίσω.. Θα βαρεθώ να σε γαμάω από το πρωί μέχρι το βράδυ και τότε.. ναι, θα ζητάω άλλα πράματα..

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι τελικά το πρόβλημα δεν το έχουν οι άλλοι αλλά το έχεις εσύ…. και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι αυτό που σε έκανε τόσα χρόνια να είσαι μακριά από τους ανθρώπους δεν είχε ίσως σχέση με το «λίγο» εκείνων αλλά με όλα αυτά που εσύ δεν μπορούσες να διαχειριστείς από τους ανθρώπους.

Και οι άνθρωποι δικέ μου κάνουν λάθη.. και οι άνθρωποι θα σε απογοητεύσουν.

ΦΟΒΑΣΑΙ να απογοητευτείς.. Φοβάσαι να μην χάσεις το μαγικό, φοβάσαι το μαγικό να γίνει ρουτίνα και απλά επιλέγεις να μην το ζήσεις. Μα μήπως η ρουτίνα βρίσκεται σε αυτό;

Μήπως και η ρουτίνα είναι μέρος της μαγείας;

Τι διάολο θέλεις τελικά από τους ανθρώπους; Θέλεις αγάπη, γαμήσι, τι θέλεις; Θέλεις μια αγκαλιά, ένα μοναδικό βλέμμα στα μάτια; Θέλεις να αφήσεις την ψυχή σου; Θέλεις να ΑΝΟΙΞΕΙΣ την ψυχή σου; Τι θέλεις από τους ανθρώπους; Τι θέλεις δίπλα σου; Τι είναι αυτό που πάντα περίμενες και ποτέ δεν έρχεται! Και σαν έρθει;

Μήπως αυτό που πάντα περίμενες είναι κάτι σαν όλα τα άλλα; Μήπως η δικιά σου ανάγκη θα δημιουργήσει αυτό το «μοναδικό»; Μήπως το μοναδικό απλά βρίσκεται στο βλέμμα των ανθρώπων; Σε αυτό που ποτέ δεν ζήτησες, σε αυτό που πάντα απέφευγες; Μήπως λοιπόν το μοναδικό είναι μέσα σου; Μήπως με έναν γαμημένο τρόπο κάποια στιγμή η ψυχή μας ξεκλειδώνει αυτήν την ανάγκη, ανάγκη που σε άλλους έρχεται πιο νωρίς, σε άλλους πιο αργά, μήπως δεν φταίει απλά το πρόσωπο που έχεις απέναντι σου, μήπως η πριγκίπισσα σου είναι απλά μια άλλη πουτάνα που γνώρισες κι απλά με έναν μαγικό τρόπο βλέπεις πάνω της όλα αυτά που ήθελες εσύ να δεις; Μήπως είναι η ανάγκη σου να απλώσεις πράματα μπροστά της, μήπως είναι η ανάγκη σου να δώσεις; Δεν έχει να κάνει με το αν οι άνθρωποι αξίζουν ή δεν αξίζουν..

Τι είναι δικέ μου; Τι είναι; Μήπως το πρόβλημα ξεκινά από σένα; Μήπως εσύ ο ίδιος δεν αντέχεις; Να αγαπήσεις, να αγαπηθείς.. να νιώσεις.. να σε νιώσουν.. Μήπως εσύ ο ίδιος δεν αντέχεις…….

…τα πιο μεγάλα σ’ αγαπώ να λέγονται με τα μάτια;

Μήπως η αγάπη δεν είναι τίποτα άλλο από την ανάγκη σου να αισθανθείς και εσύ για λίγο άνθρωπος;

Ένα ζώον, μια μηχανή, που γαμούσε, γαμούσε, γαμούσε, κορόιδευε.. Και το μόνο που απλά θέλει είναι να αφήσει το Θεριό του σε δυο ξερακιανά χέρια…

Αν αξίζουν αυτά τα χέρια; Πολύ πιθανόν δικέ μου όχι.

Κυριακή βραδύ και η μόνη σκέψη που υπάρχει μέσα στο μυαλό μου είναι να πιω ώσπου να μην θυμάμαι.

Γιατί δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένας αχάριστος γέρος, ένας αχάριστος γέρος που η ζωή του έδωκε τα πάντα, του έδωκε τα πάντα και του είπε άνοιξε τα μάτια σου, ΣΗΚΩ όρθιος, κοίτα τον ήλιο, κοίτα την ευτυχία γύρω σου, δώσε αγάπη,

ΔΩΣΕ ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΓΑΜΗΜΕΝΕ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΙΣ ΠΟΤΕ ΠΙΣΩ

Μην πληγώνεις τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου καν’ τους να νιώσουν ευτυχισμένοι και μην περιμένεις τι θα πάρεις από αυτούς.. Κάνε τους να νιώσουν ευτυχισμένοι.. γιατί οι άνθρωποι δικέ μου δεν αξίζουν λιγότερο από σένα και ούτε είσαι καλύτερος από αυτούς.

Κοιτάζουμε πάντα το ΕΓΩ και ξεχνούμε το ΕΜΕΙΣ.

Ξεχνούμε ότι μερικές φορές θα πρέπει να δώσουμε χωρίς να πάρουμε πίσω..

Και αν δώσεις, δώσε για ΣΕΝΑ, δώσε γιατί εσύ το έχεις ανάγκη και άσε τι θα σου δώσει ο άλλος πίσω.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s