Η μεθυσμένη Σφίγγα.

Απόψε ονειρεύτηκα πως είμαι Σφίγγα στην Αμφίπολη, πως εγώ δεν ήμουν μαζί με τις άλλες δυο, ήμουν στην πίσω μεριά του τάφου,  βρήκαν δίπλα μου τριάντα άδεια κιούπια με κόκκινο κρασί και άλλες δυο θηλυκές Σφίγγες, την Φατμαγκιούλ και την Ναζάρ.. ακούγαμε τις φωνές εκεί μπροστά στην είσοδο και περιμέναμε πως και πως να έρθουν και για εμάς..

«Έρχονται, έρχονται! Μας βρήκανε, μας βρήκανε! Επιτέλους!» φώναζε η Φατμαγκιούλ και έτρεχε πάνω κάτω στον προθάλαμο κουνώντας τα φτερά της.
«Έρχονται, έρχονται, είναι μια κυρία ξανθιά και σκάβει με ένα μυστρί και ένας άλλος κύριος, βρήκανε τις ακέφαλες τις κουλές που είναι στην είσοδο! Έρχονται και για μας! Έρχονται και για μας!» συμπλήρωνε η Ναζάρ και χόρευαν σαν νεράιδες μέσα στον προθάλαμο και οι δυο..

Η Φατμαγκιούλ και η Ναζάρ είχαν ύψος περίπου δυόμιση μέτρα στην κλασσική θέση της Σφίγγας με τον κώλο κάτω και τα φτερά στους ώμους και περίπου ήταν το μισό σε συνολικό μέγεθος από μια αρσενική Σφίγγα όπως εγώ. Όταν καθόμουν στην κλασσική θέση της Σφίγγας που όλοι έχετε δει από τα νομίσματα και τις ταινίες για την αρχαία Αίγυπτο έφτανα στα νιάτα μου τα 5 μέτρα, το είδος το δικό μου ανήκε στις λεγόμενες Σφιγγοντράνκς ( από το Σφίγγα και την αρχαία Αγγλική λέξη drunk που σημαίνει μεθυσμένος ). Εμείς προστατεύαμε συνήθως το πίσω μέρος του ναού ή τάφου, τα λεγόμενα δωμάτια κελάρια, εκεί που άφηναν τις ευχαριστίες τους σε ο,τι είχε να κάνει σχέση με κρασί, παραισθησιογόνες ουσίες και καμιά φορά αν ο τιμώμενος Θεός ή αποθανών ήταν μπερμπάντης και ερωτικά αρχαία βοηθήματα. Συνήθως έβαζαν μια αρσενική Σφιγγοντράνκ και δυο θηλυκές να της κρατούν παρέα.

Κάπως έτσι βρεθήκαμε στον τάφο της Αμφίπολης εγώ, η Φατμαγκιούλ και η Ναζάρ. Επειδή εμείς προστατεύαμε τα ΠΑΘΗ ποτέ δεν μας είχαν στην μπροστινή μεριά του τάφου, εκεί δέσποζαν οι δυο ξινές κουλές, αμίλητες πολλές φορές Σφίγγες, αυτές ναι οι γνωστές από τα νομίσματα. Εκείνες δεν μιλούσαν, δεν έπιναν, δεν γελούσαν παρά μόνο καθόντουσαν αμίλητες η μια αντίκρυ στην άλλη και καμιά φορά μόνο συζητούσαν πάντα χαμηλόφωνα ρωτώντας ή και συζητώντας κάποιες φορές θέματα που είχαν να κάνουν σχέση με την αρχιτεκτονική του κτίσματος, τα επίπεδα υγρασίας και την ποιότητα του Μαρμάρου που χρησιμοποιούσαν οι κτίστες.. τριάντα μέτρα πιο κάτω στο πίσω δωμάτιο την ίδια ώρα εμείς όλο και κάποιο κιούπι με κρασί θα είχαμε ανοίξει και θα χορεύαμε στους ρυθμούς της αρχαίας λύρας. Καμιά φορά άκουγες ένα «Σσσσσσσστ» από την είσοδο του τάφου αλλά ήταν τέτοια η έκσταση της στιγμής που η απάντηση που ερχόταν στις δυο κουλές Σφίγγες θα ήταν στην καλύτερη των περιπτώσεων γέλια πνιχτά ή αν ήμασταν πάνω στην τρέλα του χορού καμιά κούπα με κρασί στα μαρμάρινα Θασιακά φτερά τους..
«Ξύπνα Σφιγγοντράνκ! Ξύπνα η καλή κυρία με το μυστρί και με το περίεργο καπέλο πλησιάζει, από πίσω της κόσμος πολύς! Έχουν πάρει τις κουλές και τις σηκώνουν στα χέρια πανηγυρίζουν! Λένε ότι βρήκαν κάποιον Αλέξανδρο! Πίσω τους μια μπάντα παιανίζει το «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα!» Ξύπνα μα το Δια Σφιγγοντράνκ έρχονται! Μας βρήκανε, με ακούς; Μας ΒΡΗΚΑΝΕ και εμάς!»

Η ξανθιά κυρία με το μυστρί μόλις έφτασε στην είσοδο του πίσω δωματίου είδε ημίγυμνες τις 3 σφίγγες να προσπαθούν να καθαρίσουν τον χώρο από το χθεσινό όργιο, προσπέρασε την Φατμαγκιούλ και την Ναζάρ και κατευθύνθηκε στην Σφιγγοντράνκ..
«Τι διάολο γίνεται εδώ, τι Σφίγγες είσαστε εσείς; Πρώτη φορά βλέπω τέτοιο πράμα!»
Η Σφιγγοντράνκ που ακόμα καλά καλά δεν είχε συνέλθει από το χθεσινό μεθύσι έβαλε μια κούπα με κρασί στην καλή ξανθιά κυρία με το μυστρί και έκατσε απέναντι της.
«Εμείς προστατεύουμε τα ΠΑΘΗ του Βασιλιά, αυτό το δωμάτιο που βλέπεις είναι αφιερωμένο σε αυτό ακριβώς, στα ΠΑΘΗ του Βασιλιά!»
Η καλή κυρία με το μυστρί γούρλωσε τα μάτια πήρε την κούπα με το κρασί, την πλησίασε στα χείλη, δίστασε για μια στιγμή να το πιει αλλά η Σφιγγοντράνκ με μια κίνηση του χεριού της έκανε νόημα να το πιει ολόκληρο.
«Πιες το, στην υγειά ΤΟΥ. Τον Βρήκες, εδώ ήταν και σας περίμενε, σας περίμενε να τον ανακαλύψετε»
Η καλή κυρία με το μυστρί σχεδόν ψέλλισε..
«Είναι ο Μεγ…»
«Σσσσσσσς! Μην το πεις.. ακολούθησε με».
Στο τέλος του δωματίου υπήρχε ακόμα μια πόρτα λίγο μικρότερη από τις άλλες δυο, είχε ύψος περίπου ένα μέτρο και η κυρία με το μυστρί με το ζόρι ίσως θα χωρούσε. Ο Σφιγγοντράνκ έβγαλε από την τσέπη του ένα παλιό κλειδί, έσκυψε, την ξεκλείδωσε με κινήσεις αργές, μια, δυο, τρεις, τέσσερις στροφές δεξιά και μετά άλλες τρεις αριστερά, την κούνησε με δύναμη λίγο μπροστά και πίσω γιατί είχε πετσικάρει με την υγρασία και τα χρόνια και με μια τελευταία σπρωξιά η πόρτα κάνοντας έναν ξερό και συνάμα απόκοσμο θόρυβο ανοίγει ίσα με δέκα εκατοστά. Ο Σφιγγοντράνκ πήρε ξαφνικά την θέση την κλασσική της Σφίγγας, που όλοι γνωρίζετε και έχετε δει στα νομίσματα, και κατευθείαν η Φατμαγκιούλ και η Ναζάρ κάθισαν αριστερά και δεξιά του, όπως οι κουλές δυο Σφίγγες της εισόδου. Η καλή κυρία με το μυστρί παραξενεύτηκε από αυτήν την κίνηση και κοιτώντας ξανά προς τον Σφιγγοντράνκ προσπάθησε να ρωτήσει..
«Σσσσσσστ, δεν χρειάζεται να με ρωτήσεις γιατί, από δω και πέρα είσαι μόνη σου. Προχώρησε αργά, στο τέλος του δρόμου είναι οι απαντήσεις που ψάχνεις. Άσε το μυστρί εδώ και βγάλε τα παπούτσια σου πριν μπεις».
Στην είσοδο του τάφου είχε μαζευτεί κόσμος, άκουγες τα ελικόπτερα να πετούν κατά δεκάδες και την βουή ενός πλήθους που περίμενε εναγωνίως την καλή κυρία με το μυστρί να βγει ξανά έξω. Άκουγες ακόμα την μπάντα να παιανίζει Μακεδονικούς σκοπούς και χιλιάδες ελληνικές σημαίες να προϋπαντούν μια τεράστια ανακάλυψη. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα τα μεγαλύτερα δίκτυα του κόσμου είχαν ζωντανή μετάδοση την κορύφωση του μυστηρίου. Επιτέλους μετά από τόσα χρόνια η απάντηση που ποτέ δεν είχε δοθεί με σαφήνεια ερχόταν στο φως.. και το ΦΩΣ περνούσε μέσα από το ΣΚΟΤΑΔΙ και το σκοτάδι περνούσε μέσα από το δωμάτιο με τα ΠΑΘΗ.

Η καλή κυρία με το μυστρί σχεδόν τελετουργικά άφησε κάτω το μυστρί, ακούμπησε το καπέλο και τα παπούτσια της στα πόδια του Σφιγγοντράνκς και ξεκίνησε να περπατά σε έναν ολόισιο διάδρομο παρέα με έναν φακό και χιλιάδες σκέψεις μέσα στο μυαλό. Ήταν ένας διάδρομος ύψους ενός μέτρου και πλάτους ίσα ίσα να μπορεί κάποιος σέρνοντας να προχωρήσει. Η καρδιά της κόντευε να σπάσει, ένιωθε φόβο και παράλληλα το κορμί της είχε ανατριχιάσει από την προσμονή, είχαμε φτάσει στο τέλος, την χώριζαν λίγα μέτρα αρκεί να μπορούσε να περάσει αυτόν τον τελικό διάδρομο, αυτήν την σωλήνα στην ουσία που κατέληγε στο δωμάτιο του Μεγ……

«Σσσσσσσσστ μην το πεις!» ακούστηκε ξανά η φωνή του Σφιγγοντράνκς λες και μπορούσε να διαβάσει και την σκέψη της.

…………..

«ΘΕΕ ΜΟΥ!» ακούστηκε η φωνή της καλής κυρίας με το μυστρί και μετά σιωπή.

Είχαν περάσει μερικές ώρες όταν ξανάνοιξε η μικρή πόρτα και η καλή κυρία πήρε ξανά στα χέρια της το μυστρί, το καπέλο, το κλειδί, κλείδωσε τέσσερις φορές δεξιά και τρεις αριστερά, την κούνησε δυο τρεις φορές μπροστά πίσω για να βεβαιωθεί πως είχε κλειδώσει καλά και παρέδωσε στα χέρια του Σφιγγοντράνκ το παλιό κλειδί. Όση ώρα η καλή κυρία ήταν μέσα στο δωμάτιο οι τρεις Σφίγγες καθόντουσαν ακίνητες και σοβαρές, προστατεύοντας την μισάνοιχτη πόρτα.
«Τις πήρες τις απαντήσεις σου;» ρώτησε ο Σφιγγοντράνκ και η καλή κυρία με κατεβασμένο κεφάλι, λίγο κουρασμένη και σκεπτική έγνεψε καταφατικά.
«Σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ που με άφησες να τον ΔΩ»
«Πήγαινε τώρα έξω και πες τους.. μ’ακούς; Πες τους αυτό που είδες! Πήγαινε!»

Μόλις η καλή κυρία εμφανίστηκε στην είσοδο του τάφου ένας τεράστιος όγκος πλήθους ανάμεσα τους δημοσιογράφοι, αστυνομικοί, δυνάμεις ασφαλείας, απλός κόσμος με σημαίες στα χέρια την περίμενε. Επικράτησε για κάμποση ώρα πανικός μέχρι να καταφέρει η καλή κυρία με το μυστρί να φθάσει στην εξέδρα όπου θα έκανε τις επίσημες ανακοινώσεις. Πρέπει να πέρασαν τουλάχιστον δέκα λεπτά.. Τώρα το πλήθος σε μια απόκοσμη νεκρική σιγή όπου μπορούσες να ακούσεις, τέλη Αυγούστου, τα τζιτζίκια μόνο να τραγουδούν στα γύρω δέντρα, περίμενε ή μάλλον στην κυριολεξία κρεμόταν από τα χείλη της.

« Σήμερα 27 Αυγούστου 2014, Αμφίπολη, Σερρών. Το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και η ΚΗ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων παραθέτει την ακόλουθη δήλωση.

Η αρχαιολόγος κυρία Περιστέρη Κατερίνα και το επιτελείο της μετά από υπεράνθρωπες προσπάθειες και κόπους χρόνων κατάφεραν σήμερα και ώρα 13:57 να φθάσουν στο τελικό δωμάτιο του τάφου της Αμφίπολης στον λόφο Κάστα. Μέσα στο δωμάτιο δεν βρέθηκε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ! Φαίνεται πως ο τάφος είχε συληθεί κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Οι φόβοι που εκφράστηκαν στην αρχή για μια μικρή οπή στην άκρη του μαρμάρινου τοίχου, διαστάσεων 40 x 50 επαληθεύτηκαν. Τυμβωρύχοι πιθανόν των Ρωμαϊκών χρόνων σύλησαν τον τάφο. ΟΜΩΣ! Σήμερα και κατά την είσοδο της κ.Περιστέρη στην κεντρική αίθουσα του τάφου ανακαλύφθηκε στο κέντρο του δωματίου και σε δεσπόζουσα θέση ένα μήνυμα γραμμένο στα αρχαία ελληνικά. Το μήνυμα τούτο αναφέρει μεταφρασμένο:

« Εδώ κείτεται ο Βασιλιάς που ένωσε έναν ολόκληρο κόσμο και το όνομα αυτού, ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά είναι και ένας Βασιλιάς, ο κάθε άνθρωπος αν θέλει μπορεί με δυο χέρια να αγκαλιάσει ολάκερη την ΓΗ. Ο κάθε ένας από εσάς μπορεί να γίνει ΜΕΓΑΣ όπως και το όνομα μου αρκεί να έχει για όπλα του την ΑΓΑΠΗ, τον ΣΕΒΑΣΜΟ και την ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ.

Αλέξανδρος, ο Μέγας.»

One thought on “Η μεθυσμένη Σφίγγα.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s