Ένα υπέρλαμπρο αστέρι.

Όταν τα «θέλω» σωπάσουν και αυτά, τότε νεκρός θα γυρνάς την νύχτα, κορμί άψυχο, δίχως καρδιά να αγαπήσει, δίχως μυαλό να σκεφτεί, πως τα χρόνια που περάσανε τον άφησαν μόνο.. μόνο, γέρο, χλωμό, έναν άνθρωπο δυστυχισμένο να αναρωτιέται πως θα χωρέσει το «λίγο» της ψυχής του στο «πολύ» των ανθρώπων, πως θα χωρέσει η δύναμη που βγάζει η καρδιά κάποια λιωμένα βράδια από το πιοτό, πως θα χωρέσει την αλήθεια, πως τα ανείπωτα και τα απωθημένα που το μόνο που κάμαν είναι να σκεπάζουν το φως της ψυχής..

Ένα φως που σαν κερί ορφανό έλαμπε, χρόνια τώρα, ώσπου και εκείνο να αποφασίσει πως ήρθε ο καιρός να σβήσει πια,

για να πάρει την θέση που κατέχει στα άστρα του ουρανού σου,

για να γίνει και εκείνο ένα υπέρλαμπρο αστέρι,

τόσο μακριά, ώσπου τα χέρια σου δεν θα προκάμουν και δεν θα μπορούν να το πιάσουν..

Τόσο μακριά, που μόνο με τα μάτια σου, ΔΕΣ, μόνο με τα μάτια σου θα μπορείς να το αγγίξεις..

Μόνο με τα μάτια σου και την σκέψη..

Και την σκέψη που κάθε βράδυ έρχεται και σου λέει:

«Κοίτα! Κοίτα εκεί ψηλά, κοίτα τούτο το ορφανό αστέρι»

Και θα αναρωτιέσαι πως ξεχωρίζει από όλα τα άλλα;

Είναι χιλιάδες, εκατομμύρια, είναι εκατομμύρια ορφανά κεράκια το ένα δίπλα στο άλλο, εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά σου…

Ψυχές μόνες, καρδιές πεταμένες,  αγάπες που κουράστηκαν να περιμένουν ένα ξερακιανό χέρι να τις σηκώσει λίγο ψηλά, λίγο ψηλότερα..

Γόνατα που σταμάτησαν πια να ματώνουν και οι πληγές επουλώθηκαν για να γίνουν και κείνες χώμα, χώμα πίσω στην Γη, πίσω ξανά στο Άψυχο και στο Ποτέ, στο Τίποτα και στο Σκοτάδι..

«Μα καλέ μου κοίτα! Κοίτα κείνο το αστέρι ψηλά!»

«Πιάστο αν μπορείς!»

«Γλυκέ μου δεν μπορώ να το φθάσω, μπορώ μόνο να το κοιτώ γιατί όταν μπορούσα να το χαϊδέψω, να το αγκαλιάσω, να το φιλήσω, να το προστατεύσω και να το κάνω αστέρι μεγάλο, ένα ολάκερο υπέρλαμπρο αστέρι και φωτιά, φωτιά να μεγαλώσει και να κάψει τα πάντα στο διάβα της, τότε αποφάσισα πως εγώ δεν αντέχω την φωτιά, εγώ δεν αντέχω την ζωή, θέλω μονάχα το σκοτάδι της νύχτας να καλύψει τα μάτια και την ψυχή, την φωνή κείνη που στεντόρεια και βραχνή σου φωνάζει για ένα χάδι ακόμα,

«Αγάπα με αν τολμάς, τολμάς;»

Και μετά σιωπή,

Και μετά σκοτάδι,

Και μετά απόσταση.

Κάποια βράδια σαν και τούτο κοιτώ ψηλά στον ουρανό και πες με τρελό αλλά σαν να βλέπω τα αστέρια να μου γελούν.. σαν να βλέπω τα μάτια σου να με κοιτάζουν με εκείνο το περίεργο βλέμμα, κείνο το βλέμμα που έλεγε

«Αγάπα με αν τολμάς».

Και μην ξεχνάς πως η αγάπη γεννιέται στα πιο απρόσμενα μέρη, η αγάπη για να γεννηθεί της φθάνει μονάχα ένα βλέμμα, ένα χάδι..

Ένα χάδι και..

τα μάτια σου μωρό μου..

τα μάτια σου.

One thought on “Ένα υπέρλαμπρο αστέρι.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s