Ο Φυσιολογικός.

Έχω αράξει εδώ..

Όλα στο μυαλό είναι μπερδεμένα και απόψε.. όλα.. όλα δικέ μου.. οι σκέψεις μου έρχονται με τέτοιο ακανόνιστο ρυθμό που το μόνο που θέλω είναι να φύγουν από δω.. δεν θέλω να σκέφτομαι δεν θέλω να ονειρεύομαι.. δεν θέλω να βλέπω άλλον πόνο γύρω μου.. πως μπορώ να μένω σε όλα αυτά ανεπηρέαστος; Πως μπορώ να σκέφτομαι πως άνθρωποι αυτήν την στιγμή ζουν έξω στο δρόμο.. θα μου πεις.. πάντα έτσι δεν ήταν; Και τι κάναμε γι΄αυτό;

Τίποτα..

Όλα μέσα στο μυαλό μου φωνάζουν θέλω να ΦΥΓΩ! Θέλω να φύγω μωρό μου από τα πάντα.. από τα πάντα!

Το καταλαβαίνεις;

Να αφήσω πίσω μου οτιδήποτε κουβαλώ και γυμνός να χαθώ στην αγκαλιά της θάλασσας..

ΝΑ!

Ένα βράδυ σαν και τούτο.. μαύρη και σιωπηλή.. απρόσωπη και θυμωμένη.. μόνο οι ήχοι από τα βότσαλα που γλείφει.. ξανά και ξανά.. αιώνια.. για πάντα.. και εγώ εκεί.. στην άκρη της.. να την ακούω να μου φωνάζει από μακρυά..

«Έλα κοντά..»

«Έλα κοντά μου…»

Την επόμενη μέρα θα πουν πως ένας γκριζομάλλης γέρος χάθηκε ξαφνικά από το λιμάνι.. κάποιοι θα πουν πως με είδαν να καβαλώ τα κύματα με ένα πελώριο χαμόγελο.. να τρέχω σαν νεούδι πάνω στον αφρό της θάλασσας και γύρω μου γοργόνες.. όμορφες.. ψηλές.. κοντές.. με πελώρια λέπια για πόδια.. με ουρές φανταχτερές.. όλες οι γοργόνες θα είναι γύρω μου.. μετά από χρόνια χαρούμενες και αυτές..

Ιδιαίτερο βράδυ, το βράδυ του «καλέσματος»..

Το βράδυ που η θάλασσα θα μιλήσει μέσα μου.. μέσα στην ψυχή θα μπει και θα σβήσει κάθε τελευταίο δισταγμό..

Είναι ωραία η θάλασσα δικέ μου..

Μόνο απέναντι της μπορείς να σταθείς μικρός, βουβός, ακούγοντας την πιο όμορφη μελωδία.. τα φουγάρα πίσω σου καπνίζουν τις τελευταίες πένθιμες μέρες σου.. ένα τοπίο που σε φέρνει πίσω στο λιμάνι του Άμστερνταμ.. τότε που μέθαγες με τις πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου.. τότε που το γέλιο ερχόταν και καρφωνόταν πάνω στο έφηβο πρόσωπο σου αβίαστα..

από καρδιάς…

Ένα ακόμα ουίσκι, λίγη τροφή στην Μαρισούλα που τώρα με την βαρυχειμωνιά δεν λέει να ξεκουμπιστεί για καμιά βόλτα, μισό τσιγάρο ακόμα.. το δωμάτιο ασφυκτικά άδειο από την απουσία ΣΟΥ..

Κάποτε μου έλεγες πως οι πιο όμορφες στιγμές είναι αυτές οι ώρες που περνούμε χωρίς να κάνουμε τίποτα.. αγκαλιασμένοι να κοιτάζουμε τα κιτρινισμένα φώτα της πόλης χασκογελώντας συνωμοτικά..

Κάποτε μου έλεγες πως εύχεσαι να μην περάσουμε ούτε μια νύχτα χώρια.. ξέρεις, όταν περνούν τα χρόνια και κοιτάς πίσω πολλές φορές γελάς με τα μεγάλα λόγια.. και κάποιες άλλες στέκεις σκεπτικός να αναρωτιέσαι πόσο σου λείπουν τα αρώματα μωρό μου..

Τα ΑΡΩΜΑΤΑ!

Κάποτε σε μύρισα πάνω σε ένα ξένο κορμί.. πόσο παράταιρο αλήθεια αυτό το άρωμα σε οποιαδήποτε άλλη..

Κάποτε φοβηθήκαμε τα τείχη.. είπαμε πως καλό είναι να μείνει ο καθένας στην μεριά του.. να μην προσπαθήσουμε να δούμε τι υπάρχει πίσω από αυτά.. να περνάμε καλά.. να γαμιόμαστε σαν τα μαύρα σκυλιά.. χωρίς συναίσθημα!

Γαμήσι, γαμήσι και πάλι γαμήσι.. ιδρώτας, αρώματα, ιδρώτας, μια τρέλα που ανέβαινε στο μυαλό και το μόνο που θέλαμε είναι να σκίσει ο ένας την σάρκα του άλλου.. μια βραδιά ακόμα.. μια τελευταία βραδιά.. και μετά τέλος.. όχι συναίσθημα μωρό μου!

Μόνο γαμήσι..

Και κάπως έτσι ο καιρός περνούσε.. και όταν μου περιέγραφες όλες τις βρομιές που ήθελες να κάμεις.. τότε δεν μπορούσα παρά να σκέφτομαι,

ΔΙΑΟΛΕ! Είναι δικό μου..

Και τότε ξέρεις καλά πως τα τείχη τα γκρέμισα με τέτοια μανία που αφέθηκες στο πέρασμα μου.. υποτάχθηκες χωρίς να μου πεις μια δεύτερη λέξη..

ΤΙΠΟΤΑ..

Υποταγή..

Σε ο,τι ακριβώς ήθελα…

Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα πως μόλις διέπραξα το μεγαλύτερο μου λάθος..

Είχα ΝΙΚΗΘΕΙ!

Τόσο απλά..

Ποτέ δεν έριξα τείχη, τις πόρτες τις είχες αφήσει εσύ ανοιχτές…

Το μόνο που πρόλαβα να σου πω κοιτώντας σε στα μάτια είναι πως

–  Είσαι δική μου!

–  Μωρό μου.. δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά είναι η πρώτη φορά που με κοιτάζεις στα μάτια..

–  Διάολε υπέροχο συναίσθημα.. θανατηφόρο..

–  Ξάπλωσε πάνω μου.. όλα θα πάνε καλά..

Ήμουν δικός της..

Σώμα.. ψυχή.. και μυαλό..

Και κάπου εκεί πίστεψα πως ίσως για πρώτη φορά στην ζωή μου θα γίνω φυσιολογικός..

Η σχέση μας δεν κράτησε πάνω από έξι μήνες.. τον τελευταίο καιρό σπάνια με έβλεπε.. πνιγόμουν σε καινούργιες αγκαλιές.. σε λίτρα αλκοόλ και πακέτα τσιγάρα.. μάταια προσπαθούσε να καταλάβει πως άλλαξα έτσι..

Αφού είχε κοιτάξει τα μάτια μου..

Είχε δει μέσα μου..

Τι πήγε λάθος..

Έκανε ο,τι της ζήτησα.. έκανε τα πάντα για να με κάνει να αισθανθώ

ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ..

Έριξε όλα τα τείχη μου! Είδε τόσο βαθιά όσο καμιά άλλη.. και όμως τι έγινε;

Αυτό που τότε δεν ήξερα, αυτό που τότε ήλπιζα πως δεν θα υπήρχε ποτέ.. είναι αυτή η τελευταία γραμμή άμυνας.. είναι αυτό που ξεχωρίζει κάποιους ανθρώπους από τους άλλους..

Είναι κάποιοι άνθρωποι δικέ μου που έχουν γεννηθεί για να είναι ΜΟΝΟΙ.. και αυτό δεν είναι πάντα από επιλογή.

2 thoughts on “Ο Φυσιολογικός.

  1. Πιστεύω πως μόνοι δεν είμαστε πραγματικά ποτέ, απλά η παρουσία αυτών που θέλουμε απεγνωσμένα γίνεται τόσο απαραίτητη που σαν τη χάσουμε, χάνεται και η αξία της παρουσίας όσων έχουμε κοντά μας και ξέρουμε πως δε θα μας εγκαταλείψουν ποτέ, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μας.

    Μου αρέσει!

  2. Εμμ Δημήτρη έχει διάφορα η μοναξιά απο την μοναχικοτητα…
    Την μοναχικότητα την επιβάλεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου ενώ την μοναξιά στην αλλα την επιβάλουν οι άλλοι … Δυστυχώς ή ευτυχώς πολλα πράγματα στη ζωη μας ειναι επιλογές που άλλες αφήνουν πληγές και άλλες οχι …

    Μου αρέσει!

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s