Το ρομπότ.

Κυριακή μεσημέρι ξυπνάς με αυτήν την ενέργεια να κάνεις πράματα,

ΑΡΧΙΔΙΑ.. λίγο καφέ και δυο αυγά βραστά.. σε λίγο νυχτώνει, πρέπει να κάμω και ένα μπάνιο, που διάολο πήγε ο κόσμος;

Γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες να προλάβουν λίγο την κατάθλιψη τους..

Κυριακή μεσημέρι και ο καφές αργεί.. δυο σώβρακα πεταμένα στην γωνιά του κρεβατιού και το σπίτι μπουρδέλο.. ανησυχώ όταν με βρίσκω να ξυπνώ γυμνός χωρίς να θυμάμαι τι έκανα το προηγούμενο βράδυ..

Αλήθεια τι έκανα;

Μέρες περνούν τόσο ίδιες που οι φόβοι μου έρχονται καμιά φορά και φιλιώνουν δίπλα μου.. σαν μια ανακωχή..

– Ξέρεις δικέ μου, σήμερα δεν θα σε τρομάξουμε.. να εδώ δίπλα σου θα πιούμε και εμείς από αυτό το φθηνό ουίσκι που πίνεις..

Έξω έχει ψύχρα, οι πολυκατοικίες γύρω μου μοιάζουν σαν κελιά πελώρια που φθάνουν ως τον ουρανό, γκρίζα και άσχημα, βουβά και αδιάφορα όπως τα χρόνια της ζωής μου.. ένας γαμημένος παλιόγερος που το μόνο που έμαθε να κάμει καλά είναι να πίνει για να μην θυμάται.. να πίνει για να μην αισθάνεται, να πίνει για να πνίγει στην θάλασσα του αλκοόλ τα συναισθήματα που κρύβει μέσα του..

Είμαι ένα ΡΟΜΠΟΤ..

Ένα γαμημένο ελαττωματικό ρομπότ που απλά το ξέχασαν σε ένα εργοστάσιο που έκλεισε.. Το άφηκαν να ζει με τρία λίτρα ουίσκι την ημέρα και δυο μπαταρίες για αλλαξιά.. υπολόγισαν πως τα καλώδια του θα σκουριάσουν από την υγρασία και θα σκεβρώσει αγκαλιά με το ουίσκι του..

Αρχίδια!

Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει.. πόσο μάλλον ελαττωματικό ρομπότ..

Γιγαντώθηκα!

Σήκωσα ψηλά τα χέρια μου και σαν άλλος Ράμπο, άρχισα να κάνω γυμναστική μέσα στο παλιό εργοστάσιο ενώ το ουίσκι δούλευε καταλυτικά.. άλλοι έπαιρναν πρωτεΐνες και αμινοξέα, εγώ έπινα ένα λίτρο πρωί, μεσημέρι, βράδυ..

Γαμούσα σκουριασμένες μηχανές παραγωγής, τεράστιες, χοντρές, με κάτι πελώριες τρύπες για το περήφανο σιδερένιο καυλί μου.. από τα ηχεία και τις φλατ οθόνες που ήταν γύρω από το εργοστάσιο έπαιζε ένα τραγούδι συγκεκριμένο.. ήταν ένα βιντεοκλίπ με ένα ρομπότ, αυτός… Έλληνας τραγουδιστής που είχε πάει πριν πολλά χρόνια σε ένα τάλεντ σόου, έπειτα βγήκε και έκανε επιτυχία με αυτό το τραγούδι..

Νομίζω λεγόταν Κώστας Κούντος και άκουγα όλη μέρα το »Ρομπότ» του!

Δεν άντεξα άλλο ο άνθρωπος.. εεεε το ρομπότ θέλω να πω και έσπασα την κεντρική πύλη.. πρώτη φορά αντίκρισα το ΦΩΣ!

Διάολε!

Είναι τόσο όμορφα εδώ έξω.. άρχισα να τρέχω προς τα λιβάδια που άπλωναν μπροστά μου χωρίς να ξέρω που πηγαίνω.. δυο τρεις τουφεκιές πέρασαν ξώφαλτσα από το ατσαλένιο μου σκελετό ενώ καθώς ανέπτυξα ταχύτητα μου φάνηκε πως είδα μια ταμπέλα που έλεγε,

«ΑΘΗΝΑ 80km»

Εκεί θα πάω σκέφτηκα και άφησα πίσω μου ένα χωριό που πρέπει να το έλεγαν αν θυμάμαι καλά..

«ΘΗΒΑ».

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s