Όχι απόψε.

Το τρένο πλησιάζει αργά στον τελευταίο σταθμό..

Ώρα βραδινή, πλάνη και θύμησες οι τελευταίοι επιβάτες της λησμονιάς. Κατέβα και εσύ, θα αργήσεις.

Είναι από τις νύχτες που τα «Θέλω» στην σειρά σε κοιτάζουν στα μάτια υπομονετικά, χασκογελάς και τα χαϊδεύεις τρυφερά στο κεφάλι,

Όχι απόψε..

Είναι από εκείνες τις νύχτες που το ποτήρι γεμίζει βιαστικά τις σκέψεις σου μήπως πνιγούν και εκείνες στο παρά πέντε της μοναξιάς,

Όχι απόψε..

Είναι τα λάθη που κάθονται απέναντι σου περιμένοντας να τα αντιμετωπίσεις σθεναρά, με πάθος και επιχειρήματα,

Όχι απόψε..

Είναι αυτές οι γαμημένες φωτογραφίες που κρατάς στα χέρια κοιτάζοντας τες βιαστικά ξανά και ξανά.. δεν είναι πάνω από πέντε – έξι παλιές φωτογραφίες.. δεν είναι πάνω από μια – δυο αναμνήσεις ξεφτισμένες από τα χρόνια που περιμένουν να φέρουν δάκρυα στα μάτια,

Όχι απόψε.

Είναι αυτό το λίγο της ψυχής που παλεύει ξημερώματα να βγει προς τα έξω.. για μια Αγάπη που χάθηκε, για ένα Άρωμα που δεν μυρίζει πια..

Το τρένο σταμάτησε στον τελευταίο σταθμό.

– Συγνώμη κύριε, πρέπει να κατεβείτε φθάσαμε..

– Όχι απόψε καλέ μου, όχι απόψε.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s