Το δέντρο της ζωής.

Όλα στην ζωή είναι μια επανάληψη, οι σχέσεις, τα τραγούδια, τα όμορφα δειλινά και τα χαμόγελα που έμειναν να θυμίζουν το προδιαγεγραμμένο τέλος.

Δεν ξέρω δικέ μου πως ορίζεις εσύ την δική σου ευτυχία.. για μένα ευτυχία είναι ο,τι δεν μου σκεπάζει την ομορφιά αυτής της νύχτας..

Μου αρέσει να κοιμάται η πόλη και να μένω μόνος.. ακόμα και η Μαρισούλα έχει λουφάξει στο καλαθάκι της. Ουίσκι, τσιγάρο μια πόλη που απλώνεται μπροστά μου..

Πόση αγάπη να αντέξει τούτος ο τόπος;

Πόσα γαμημένα βράδια να περιμένεις ακόμα ΕΚΕΙΝΗ;

Έχει γίνει αστείο παλιό.. κουράστηκες κάθε βράδυ να περιμένεις να ακούσεις ένα κλειδί στην πόρτα.. ένα καλησπέρα, ένα γύρισα ξανά.. δίπλα σου στοίβα οι αναμνήσεις απλώνονται κάθε βράδυ άτακτα.. άξεστα, χωρίς να σε ρωτούν αν θέλεις πολλές φορές, χωρίς να σε προετοιμάζουν για την ένταση της στιγμής, μιας στιγμής που ποτέ δεν ήταν προτεραιότητα..μιας κλειδωμένης στιγμής στο χρονοντούλαπο των αναμνήσεων.. στα βράδια εκείνα που κουλουριασμένος και γυμνός εκλιπαρούσες για λίγο αγάπη.. αγάπη που οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής σου ποτέ δεν μπόρεσαν να σου δώσουν.. ίσως και ποτέ να μην κατάλαβαν αυτό που το βλέμμα λέει και τα χείλη δεν μπορούν να μεταφράσουν.. δεν ταιριάζουμε με όλους.. δεν αρέσουμε σε όλους.. απλά υπάρχουν κάποιοι.. κάποιοι που το μάτι σου πολλές φορές δεν κόβει.. κάποιοι που έρχονται στην ζωή σου σαν μια συνήθεια.. σαν ένα ακόμα βαριεστημένο γαμήσι και αφήνουν τα ίχνη τους σαν ελέφαντες μέσα στην λάσπη μια πανέμορφης και πλημμυρισμένης πεδιάδας..

Δεν ξέρω δικέ μου που αρχίζει το θέλω, που τελειώνει η καύλα και πως ορίζεται η Αγάπη.. δεν ξέρω τίποτα από αυτά.. ακόμα δεν ξέρω να σου πω πως είναι να είσαι ερωτευμένος.. ποτέ μου δεν το έζησα.. όχι γιατί δεν μπόρεσα αλλά γιατί πάντα κρατούσα κάποια πράματα για μένα.. έπαιρνα πάντα τον εύκολο δρόμο.. τα μονοπάτια εκείνα που είχαν γιορτές στις άκρες τους, όμορφες γυναίκες και ανθισμένα λουλούδια..

Το άλλο μονοπάτι ποτέ δεν το δοκίμασα.. πάντα το είχα στο μυαλό μου μονότονο και βαρετό.. τάρα που τα χρόνια περνούν οι γιορτές εδώ έχουν αρχίσει να κουράζουν το μυαλό μου.. και κάθε που πάω να ξαποστάσω όμορφες γυναίκες με πιάνουν να ξαναχορέψω..

Πριγκίπισσες, Νεράιδες και Ξωτικά..

Το άλλο μονοπάτι δικέ μου.. πάντα σκοτεινό.. παράλληλο αλλά πάντα σκοτεινό.. δεν το βάδισα ποτές και ας μου έλεγαν κάποιοι πως στην άκρη του βρίσκεται το

ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

2 thoughts on “Το δέντρο της ζωής.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s