Άνεργες νεράιδες και πουτάνες μάγισσες.

Βράδιασε έξω απόψε και πάλι όπως κάθε βράδυ, χορεύω γυμνός με μια μποτίλια ρούμι στο χέρι, βρέχω τα ξεραμένα χείλη μου και τραγουδώ δυνατά τον χορό της βροχής σαν Ινδιάνος σοφός.. προσμένω μια βροχή χρόνια τώρα.. μια βροχή συναισθημάτων να έρθει και να με κατακλύσει.. να πέσουν πάνω μου αστραπές οι θύμισες και καταγής να ρίξουν το άψυχο κορμί μου..

Κορμί λευκό, αγύμναστο.. ταλαιπωρημένο από τα χρόνια και από τις κακουχίες.. ταλαιπωρημένο από έρωτες εφήμερους.. σημάδια πάνω του οι δαγκωνιές και οι μελανιές γυναικών – αγρίμια, αγρίμια στερημένα από την καύλα που τόσα χρόνια δεν έζησαν.. που τόσα χρόνια περίμεναν.. καταπιεσμένα αγρίμια αφήνουν την ψωλή μου να μπει μέσα τους φωνάζοντας  «και άλλο, και άλλο», αγρίμια της μιας βραδιάς.. γυναίκες που το πρωί φαντάζουν ταλαιπωρημένες μάγισσες, ξεφτισμένες και παραμελημένες στο ξέφωτο του δάσους κάνουν παρέα μόνο με ξωτικά και νεράιδες από ένα παραμύθι που έχει χρόνια να ειπωθεί σε βραδινά νανουρίσματα..

Άνεργες νεράιδες γυρνούν πάνω κάτω το ποτάμι ψάχνοντας τον παραμυθά που θα τις ξυπνήσει μέσα από τα χείλη του.. τα φτερά τους σιγά σιγά μαδούν.. το ποτάμι φουσκώνει ετούτο το χειμώνα.. ο παραμυθάς ξεχασμένος στην λήθη, παρατημένος από τους ανθρώπους αφήνει στο χρονοντούλαπο τις ξεπαστρεμένες νεράιδες.. τις πουτάνες μάγισσες και τα παραφουσκωμένα ξωτικά, παρέα άσχημων βατράχων πάνω στα τελευταία νούφαρα ενός χειμώνα ΒΑΡΥ…

Το ποτάμι αργεί .. αργεί τόσο να κυλήσει που το νερό σιγά σιγά μένει στάσιμο.. βούρκος γίνεται όπου οι μικροί ήρωες κολυμπούν και μαυρίζουν ολοένα πιότερο την ψυχή τους..

Μια νεράιδα που δεν μπορεί να πετάξει πια..

Μια μάγισσα που γαμιέται κάτω από το φως ενός χλωμού φεγγαριού, απόμακρου και σκοτεινού όπως αρμόζει στις πιο περίεργες ιστορίες τους..

Το δάσος είναι νεκρό.. φύλλα θροΐζουν και προϋπαντούν το ΤΕΛΟΣ που έρχεται…

Πια ο Ήλιος ίσα που φαίνεται, ίσα που φωτίζει τα λιγοστά εκείνα πλατάνια.. ίσα που αφήνει το φως του να γλυκάνει τούτα εδώ τα πλάσματα που οι ψυχές τους μαύρες αφήνονται να μπολιάζουν το χώμα με σάρκα και αίμα…

Τα παραμύθια μωρό μου ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ,

πεθαίνουν αν ο παραμυθάς δεν ανοίξει τα χείλη του και στα ομολογήσει..

Η ξεπεσμένη νεράιδα δεν είναι τίποτα άλλο από όλα αυτά που μικρή φανταζόσουν να γίνεις..

Η πουτάνα μάγισσα είναι η ψυχή σου και το παραγεμισμένο ξωτικό είναι τα «θέλω» σου..

Αυτό που πρέπει να αναρωτηθείς είναι,

Ποιο είναι αυτό το παιδί που περιμένει να ακούσει τα παραμύθια;

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s