Made in latin America.

Η μέρα χάνεται βιαστικά, τωρα τελευταια αδυνατώ να την προλαβω.. μεχρι να πιω τον καφε μου εχει εξαφανιστει.. εχει εξαφανιστει οπως εχουν εξαφανιστει απο διπλα μου πολλες γυναικες κομήτες.. γυναικες που φροντιζαν να κανουν ηχηρή την παρουσια τους και να φευγουν σαν γατες..

Πηγαινω στην κουζινα να φτιαξω ενα τοστ, καπου καπου πρεπει να τρωω κατι γιατι και αυτο το ρημαδι το στομαχι διαμαρτύρεται, ενα τοστ και λιγο χυμο πορτοκαλι θα βαλω και λιγο βουτυρο πανω στο ψωμακι να γινει πιο μαλακο.. διπλα απο την πολυθρονα μου εχω ενα μικρο τραπεζακι που συνηθως αφηνω το τασακι και το ποτο τις ωρες που διαβαζω καποιον απο τους αγαπημενους μου συγγραφείς κατι χειμωνιατικα βραδια σαν και τουτο.. απεναντι απο την πολυθρονα μια παλια μπαλκονοπορτα με μονό τζαμι που θολωνει στα πρωτα κρυα με αφηνει να θαυμαζω μια υπεροχη Θεα που φτανει ως το παλιο λιμανι..

Τα φουγαρα απο τα παλια εργοστασια καπνιζουν ακουραστα ολη την ημερα..  απλωνουν ενα συννεφο καπνου μπροστα μου σαν ομιχλη μπροστα στο λιμανι.. τα φωτα ασφαλειας των εργοστασιων μοιαζουν σαν συγχρονοι φαροι, καθοδηγητες για τα παλια βαπορια που μεταφερουν αργα και νωχελικα την πραμάτεια τους…  ολο αυτο το τοπιο μπροστα μου, μου δημιουργει μια απεραντη αναγκη για φυγή..

Σκεφτομαι πολλες φορες τον εαυτο μου να ακουω το σφυριγμα απο το παλιο βαπορι καθως μπαινει στο λιμανι και να τρεχω να φτιαξω την βαλιτσα μου.. μεσα μου μια φωνη να φωναζει.. φυγαμε, φυγαμε, φυγαμε! και εγω ολο και πιο γρηγορα να προσπαθω να πεταξω δυο βρακια και φανελες μεσα στην βαλιτσα.. θα μεινει μονο για λιγες ωρες και μετα ρότα για τις ακτες τις Νοτίου Αμερικης..

Θα παμε να φορτωσουμε ζαχαρη, να πιουμε ρουμι και να χορεψουμε σαν λατινοι εραστες στα παραθαλασια μπαρακια..

Κοιταζω το διαμερισμα.. παλιο.. οι τοιχοι εχουν σκασει, ενα κουβαδακι με νερο και φαγητο στην Μαρισουλα μενουν να θυμιζουν πως αυτο το διαμερισμα κατοικείτε απο καποιον.. απο ποιον ομως? Μηπως απο αυτον τον τρελογερο που τον διωχνουν οι λιμενικοι καθε φορα που προσπαθει να μπει στα καραβια της γραμμης?

– Εχετε εισιτήριο Κυριε? το πλοιο για Πάρο φευγει σε μιση ωρα..

Εκεινος απορημενος μεσα στο λινο κοστουμι του και το λευκο καπελο, κρατωντας μια βαλιτσα μισοκλεισμενη στα χερια του κοιταζει με ενα απλανες βλεμμα προς το καραβι.. δεν μιλα παρα μονο κοιταζει και τα ματια του βουρκωνουν.. παρατηρει τον λιγοστο κοσμο μιας χειμωνιατικης γραμμης να επιβιβαζετε και σκεφτεται που ειναι οι ναυτες? οι μηχανικοι? που ειναι ο καπετανιος με το σκυθρωπό προσωπο και την αλμυρα στην στολη του?

Κανει δυο βηματα πισω και γυριζει προς το διαμερισμα του.. αν ξερεις να κοιταξεις προς τα κει , μπορεις να το εντοπισεις στις στοιβαδες του τσιμεντου που καποιοι τις λενε πολυκατοικίες.. αν κοιταξεις καλα προς τα κει μπορεις ακομα και να δεις πως χρειαστηκε ωρα να φθασει ως το λιμανι…

Ο τρελογερος απογοητευμενος παιρνει τον δρομο του γυρισμου, με εναν κομπο αναμεσα στα στηθη του.. ουτε και σημερα θα φυγει για τις αγαπημενες του ακτες..

Καθισμενος στην πολυθρονα του εχοντας αγκαλια την ξερακιανη Μαρισουλα, χαιδευοντας τις λιγοστες τριχες που τις εχουν απομεινει πινει αργα το ουισκι του βλεποντας το παλιο βαπορι να φευγει απο το λιμανι.. βλεπει τους ναυτικους να τον χαιρετουν και τον καπετανιο με την ξεθωριασμενη στολη να στεκει στην γεφυρα του πλοιου και να δινει οδηγιες.. αλλο ενα ταξιδι χωρις αυτον.. αλλη μια ευκαιρια χαμενη.. αλλο ενα ποτηρι ρουμι που δεν γεμισε.. αλλος ενας χορος που θα μεινει στερνος να περιμενει τον ναυτικο του..

Το τηλεφωνο χτυπα.. φωνες απο πιτσιρικια ακουγονται να φωναζουν..

– Χρονια πολλα παππου!!

– Εχετε κανει λαθος.

Μια γερη ρουφηξιά φθανει το τσιγαρο ως τα ακροδαχτυλα  και το ποτηρι φευγει με δυναμη στον τοιχο.. η Μαρισουλα τρομαγμενη τρεχει ως την κουζινα να κρυφθει.. η πορτα χτυπα ειναι η γειτονισσα απο απεναντι..

– Μηπως εχετε λιγο ζαχαρη?

– Το φορτιο με την ζαχαρη θα αργησει μερικους μηνες ακομη..

αποκρίθηκε βαριεστημένα

Η γειτονισσα τον πλησιασε και του χαιδεψε αργα το ασχημο του προσωπο.. απαλα το χερι της ακουμπησε το ρυτιδιασμενο κουτελο του και κατεβηκε ως τα ζυγωματικα.. πλησιασε το κορμι της και αλλο μεχρι που ο τρελογερος ενιωθε την θερμη του..

-Σας ειπα κυρια μου το φορτιο θα αργησει..

της επανελαβε αλλα η φωνη του αυτην την φορα εκρυβε μια ανυσηχία καθως τα χειλη της πλησιαζαν ολο και πιο κοντα του.. τον φιλησε αργα στο μαγουλο και ενιωσε τα γονατα του να τρεμουν.. ενιωθε το μυαλο του να μην θελει να θυμηθει πως ειναι αυτο το συναισθημα

-θα ηθελα να φυγεις..

της ειπε και εκεινη εμπηξε την γλωσσα της μεσα στο στομα του με τοση δυναμη και λυσσα που εκανε δυο βηματα πισω για να μην πεσει..

-Βαλε μου τρελογερε ενα ουισκι και διαβασε μου το αγαπημενο σου βιβλιο.. ξερεις ποσο μου αρεσει να σε ακουω να μου διαβαζεις…

Το επομενο πρωι τον βρηκε γυμνο στο κρεβατι, τα σεντονια πεταμενα στο πατωμα.. ποτηρια μισοτελειωμενα  και αποτσιγαρα διπλα του εμοιαζαν τοσο παράταιρα στις πρωτες αχτιδες του ηλιου..

Ηταν μονος του και το μονο που μπορουσε να διακρινει ηταν ενας κρυος καφες διπλα στο κομοδινο.. διπλα απο τον καφε δυο μικρα φακελακια ζαχαρης…

η ετικετα εγραφε «Μade in latin America» και ειχε μια γυναικεια φιγουρα να χορευει.

3 thoughts on “Made in latin America.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s