Mια θολή φωτογραφία.

Καποιες φορες αναμεσα στην ζαλη του πιοτου, στην γαμημενη μοναξια που με περιβάλλει μερες μονές σαν και τούτη κλεινω τα ματια μου και σε φερνω σαν σκεψη μεσα στο μυαλο μου, θολη πια ο καιρος εχει περασει απο πανω σου και εχει λειάνει συναισθήματα και εικόνες, αυτο που πριν για μενα ηταν βασανο, η σκεψη που με εκανε να δακρύζω μονος,η σκεψη γεματη αγριες γωνιες ψυχικων τραυματων δινει την θεση της με την παροδο του χρονου σε μια φωτογραφια θολη και κιτρινιασμενη, κατάλοιπο αναμνησης απο μια ζωη που χαθηκε σε ενα διαφορετικο παράλληλο συμπαν, εκει που εγω και εσυ ζουμε ευτυχισμένοι εναν ΕΡΩΤΑ διχως σημαδια κουρασης και ρουτινας σαν κουκλες παιδιων, παντα χαμογελαστες, πανεμορφες και περιποιημενες..σε ενα συμπαν με τα δικα σου θελω να ειναι ο λογος για να ζω και να πεθαινω καθε ξημερωμα, καθε βραδυ που σε εχω στην αγκαλια μου..

Αυτη η θολη και κιτρινιασμενη φωτογραφια, κλειδωμενη στο χρονοντουλαπο της ψυχης μου βγαινει καποιες φορες μονη της και στέκεται μπροστα μου..

Πιστεψε με ποτε δεν της το ζητησα μα παντα την εβρισκα εκει.. με περιμενε για να μου θυμησει πως οι δρομοι που ποτε δεν πηραμε θα μας στοιχειώνουν απογευματα κρύα και μεθυσμενα σαν και τούτο.. θα μας δειχνουν προς την θαλασσα και εκει το βλεμμα μας θα συναντά την μορφή σου..

Εισαι μια ασχημη γοργονα που οσο και αν κολυμπώ κοντα σου η αποσταση μένει ίδια..

Αποσταση συναισθηματων, απουσία στιγμων..

Το βιβλιο μας γεμιζει σελιδες καθε μερα και το δικο σου κεφάλαιο..

ΘΕΕ μου!

Ποσες σελιδες εχουν περασει απο τοτε.. ποσο ωραια θα ηταν να μπορουσα επιλεκτικα να γυριζω σε οποιο κεφάλαιο θελω στο βιβλιο της ζωης μου..

Δυστυχώς το δικο σου κεφάλαιο, η δικη σου αναμνηση περιορίζετε σε αυτες τις λιγες σελιδες, σε τουτη δω την φωτογραφια..

Δεν ξερω πια τι κανεις, που βρίσκεσαι, ποιος μυριζει το αρωμα στον λαιμο σου και παιρνει την δροσια που κρυβουν τα χείλη σου.. σε ποια ανδρική αγκαλιά κρύβεσαι απο τον τοσο αδικο για σενα κοσμο και σε ποιόν μοιράζεις τα ονειρα σου και τις φοβίες σου..

Ειναι αυτες οι γαμημενες κρυες νυχτες του χειμώνα που το χωμα ποτισμένο απο την πρωινη βροχη αναβλυζει την πεθυμια μιας μορφης ιδεατης, ενος μοναχικου καβαλαρη που γυρνα ασκοπα χωρις να εχει να δωσει μαχες..

Ο πολεμος τελειωσε και αυτος γέρος – σοφος μεσα στην ασχετοσύνη του κατεβαίνει απο το αλογο και πιανει το χωμα στα χερια του..

Η μυρουδια του μωρο μου εισαι ΕΣΥ..

Λιωνεις στα χερια του καθως η βροχη σε ξεπλενει.. κατηφοριζεις και πεφτεις μεσα στην λασπη του βουρκου του,γίνεσαι ενα με αυτη..

Αναμνηση σε καθε επισκεψη του στον βουρκο της πεθυμιάς.

2 thoughts on “Mια θολή φωτογραφία.

  1. Όλα επιλογές είναι και ο δρόμος, αυτό, αυτή που δε διάλεξες θα εμφανίζεται πάντα μπροστά σου κ ειδικά στα δύσκολα ( γιατί πολύ απλά όλα αυτά που δεν επέλεξες να έχεις κλείνουν μέσα τους την πιθανότητα να σου διναν αυτά που θες στο τώρα) . Πάντως σημασία έχει όχι το τι θα θελα, τι θα θελε κανείς αλλά τι θέλει κ τι κάνει γι αυτά ( σ αυτό το σύμπαν κ στο τώρα). Θα το χεις καταλάβει κ εσύ, καθότι φαίνεσαι αρκετά συνειδητοποιημένος σχετικά με την απώλεια των πραγμάτων ή καταστάσεων.

    Μου αρέσει!

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s