Ο Φάρος.

Μένω εδώ μωρό μου, στα θέλω της ψυχής, στα χτυποκάρδια της ανόητης μου καρδιάς..

Προτιμώ ΜΟΝΟΣ παρά συναισθηματικά νεκρός μακριά σου..

Ένα θλιβερό τοπίο σαν τούτο βιάζει την ψυχή μου με εικόνες σκληρές, με πιάνει και με πετά στον λάκο της πεθυμιάς, λάσπες πάνω μου οι αμαρτίες, λόγια που αρχίζουν και τελειώνουν με την λέξη

ΕΣΥ..

ΕΣΥ λιμάνι της τρομαγμένης μου ψυχής,

Άναψε το φάρο της καρδιάς σου πριν τα βράχια φιλιώσουν με τα θέλω της δικής μου καρδιάς και η γέρικη καρίνα χαθεί για πάντα στην ανταριασμένη σου θάλασσα μωρό μου..

Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι το λιμάνι σου, φωνές παιδιών, γέλια, τραγούδια και ύστερα σιωπή..

Ο φάρος δεν θα ανάψει για μένα ούτε απόψε το ξέρω, νιώθω πως το τέλος έχει πάρει την δική του αμετάκλητη πορεία..

Μπροστά στα βράχια σου που ομοιάζουν σαν τα πανέμορφα πόδια σου εκεί αφήνω το τελευταίο κύμα να με ρίξει..

Τουλάχιστον μωρό μου έστω και για μια στερνή φορά θα μυρίσω την αλμύρα πάνω από το κορμί σου και θα αισθανθώ ξανά όπως τότε,

ΖΩΝΤΑΝΟΣ.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s