Ο Έρωτας αρχίζει και πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο.

Μια μαύρη δυσοίωνη εποχή έρχεται να αγκαλιάσει το φθαρτό κάλυμμα της ύπαρξης μου με το πέπλο της μιζέριας και του πόνου, και όμως, είμαστε ακόμα άνθρωποι μην το ξεχνάς!

Οι ίδιες θάλασσες βρέχουν τα πόδια μας όπως εκείνα τα καλοκαίρια που οι μυρουδιές από τα ταβερνάκια στην παραλία γέμιζαν την παιδική σου ψυχή με χαμόγελο..

Τότε ήμασταν χαρούμενα ανέμελα παιδιά ενός κόσμου που μας μεγάλωνε στην ζέστη αγκαλιά της προστατευτικής μάνας, δυστυχώς, μας άφησε ανοχύρωτη γενιά να τρώμε και να γλεντάμε μέσα στο κάστρο και απέξω ο εχθρός να μαζεύεται σιγά σιγά..

……

Έρωτας για μένα είναι μια τέτοια μέρα ένα περπάτημα στο δάσος, κάναμε την ζωή μας τόσο περίπλοκη που έχουμε χάσει το πραγματικό νόημα της..

Δεν μπορώ άλλη μιζέρια, δεν μπορώ όμως και τους χαρούμενους δίχως λόγο, ίσως οι δεύτεροι κρύβουν καλά τον πόνο μέσα τους..

Φθείρομαι μωρό μου, μέρα με την μέρα, λεπτό με λεπτό, αυτός ο ρημαδιασμένος χρόνος με τραβά από το χέρι και με σέρνει με ματωμένα γόνατα σε χωμάτινες αλάνες..

– Προχώρα! Μου φωνάζει και δεν με αφήνει να απολαύσω την στιγμή,

– Προχώρα! Πάμε μπροστά γίνε άνθρωπος δημιουργικός!

– Να πας να γαμηθείς χρόνε!

Είμαι ακόμα παιδί, κοιτά με πως κλαίω ακόμα τα βράδια που η μοναξιά απλώνει στο γαμημένο δωμάτιο,

κοίτα με!

Αυτός που σέρνεις δεν είναι ο τέλειος, ο δημιουργικός, ο ΕΝΑΣ, ένα παιδί σε σώμα γέρου είναι που φωνάζει τις ανασφάλειες του στους τοίχους της μοναξιάς του, σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους που από εδώ το ακρογιάλι είναι μακριά και το φεγγάρι ακόμη πιο πέρα..

Μετρώ τους φίλους μου..

1,2,3..

Μία γάτα και δυο ανώμαλα ποντίκια που έχουν υπενοικιάσει τις τρύπες στους τοίχους μου..

Πεθαίνω μόνος μωρό μου αφημένος στην θολή σκέψη της θύμησης σου, στο μπαγιατισμένο άρωμα του κορμιού σου και στον ιδρώτα σου που έκρυβε έναν μυστικό κόσμο..

Εκείνον τον κόσμο που έβλεπα κάθε φορά που γινόμασταν «ένα», κάθε φορά που η ψυχή μου ξεδίπλωνε μπροστά σου μια άμετρη αγάπη, μου έδινες γαλήνη, σε πότισα φαρμάκι και σε σκοτώσα.

Σε εκδικήθηκα! Για λάθη που δεν έκανες, σε εκδικήθηκα γιατί ήσουν και εσύ σαν τις άλλες.

– Σαν ποιες μαλάκα; Φώναζες

– Σαν τις άλλες, όλες ίδιες είστε! Σου απαντούσα και γελούσα χαιρέκακα..

Το βλέμμα σου σκοτείνιασε, δεν έκλαψες παρά μόνο γύρισες και έφυγες από κοντά μου, δεν σε ξανά είδα ποτέ..

Δεν ξαναρώτησες για μένα, σε έψαχνα αλλά ήταν αργά.

«Οι Έρωτες αρχίζουν και πεθαίνουν με τον ίδιο τρόπο», μου είχες πει..

«Οι Έρωτες αρχίζουν και πεθαίνουν με το ίδιο βλέμμα».

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s