Ο Θεατρίνος.

Χαιδευω το κρυο μπουκαλι απαλα σαν να ειναι ενας γυναικειος λαιμος.. το γραπωνω δυνατα και το φερνω στα χειλη μου..

Σταξε για μενα αργα..

Ποτισε με με το γλυκο σου φαρμακι,

Ποτισε με για αλλη μια φορα,

Κεφαλι βαρυ,

Σκεψη θολη,

Μερα που περασε και δεν ακουμπησε,

Μερα στοιβαγμενη μαζι με ολες τις αλλες μερες.. Ιδιες, Ασχημες, Θλιβερα μονοτονες, με τους ιδιους ανθρωπους να επικοινωνεις σε εναν κοσμο ψευτικο, Θεατρο φθηνο μιας καλοκαιρινης παραστασης ενος παλαι ποτε λαμπερου ΘΙΑΣΟΥ, Γερικος κωμικος και χερι απλωμενο στην πολυτελεια της Ζωης..

Φειδωλη μαζι σου..

Και καποιες φορες αδικη.. ΞΕΧΝΑ οτι καποτε ησουν σπουδαιος και οχι αυτος ο ανθρωπακος που ζητιανευει ενα χειροκροτημα χλιαρο σε εναν κοσμο που το αυθεντικο ορίζεται απο εκεινους που ΕΣΥ μεγαλωσες..

Μην στεναχωριεσαι,

Ξεχασαν πως ηταν παιδια,

Ξεχασαν και ΕΣΕΝΑ.

 

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s