Φθινοπώριασε γέρικε φίλε μου.

Χαράς ανείπωτης Θύμησες ξεθωριασμένες, ερέθισμα ζεστό μιας βροχής απροσμενης, γυρίζω εκεί που πρώτο ειδωθήκαμε,

Ακόμη ανατριχιαζω στην σκέψη..

Στην σκέψη πως τα πιο δυνατά συναισθήματα καταπιέζουν τα θέλω της ψυχής,

Μιας ψυχής μαύρης και απομακρης, Μιας ψυχής βουτηγμενης σε κακοστρατα ριζικά, σε μοναδικά μονοπάτια ατέλειωτης μοναξιάς,

ΜΩΡΟ μου φοβάμαι, φοβάμαι πως δεν έχω να δώσω σε εσένα τίποτα,

παρά ένα γερικο κορμι..

Ενα γερικο κορμι και χείλη που μουδιαζουν απο το αλκοόλ, Δροσιζονται με όλα αυτά που εσυ δεν μπορείς να καταλάβεις, αλήθεια δεν ξέρω..

Δεν ξερω πως είναι να είσαι φυσιολογικος, να κοιμάσαι νωρίς και το πρωί μυρμήγκι στην σειρά να κουβαλήσεις τον σπόρο και πάλι στην φωλιά σου..

Και αύριο μια απο τα ίδια,

Ξανά κ ξανά ώσπου τα γερικα σου πόδια να μην σε κρατήσουν άλλο και να σαπισεις ΜΟΝΟΣ!

Παρασιτο της ζωής..

Ο κόσμος συνεχίζει και εσυ πεθαινεις Μικρέ μου ανθρωπακο.. Σου χαιδευω το κεφάλι τρυφερά κ σου κλείνω τα ματια, το τρανζιστοράκι ακόμη παιζει την αγαπημένη σου μουσική..

Το αφήνω να σε νανουρισει και σου σκέπαζω τα γερικα πόδια..

Μυρίσε το φθινόπωρο που μπαίνει στα στήθος σου φίλε μου

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s