Η γειτόνισσα και ο λυκάνθρωπος.

Έχει πανσέληνο, είμαι μόνος, δεν γαμάω, δεν νυστάζω μάλλον θα βγω στο μπαλκόνι να δω τι παίζει και να κατουρήσω τα κεραμίδια.

Άκρα του τάφου σιωπή στην πολυκατοικία απέναντι, μόνο κάτι γάτες κυνηγιούνται στον ακάλυπτο.

Προσπαθώ να τις πετύχω με το κάτουρο μου αλλά μάταια.

Ένα γοερό κλάμα ακούγεται από την κρεβατοκάμαρα της γειτόνισσας.

«Την καημένη» σκέφτηκα αλλά μετά είδα πως την παίρνει από τον κώλο.

Ω έρωτα!

Ο τύπος είναι σαν τον Wolverine.

Δυο μέτρα ψηλός και ολόσωμη τρίχα, νύχια άκοπα έναν χρόνο και μαλλί με μούσι ενωμένο.

Τρομάζω!

Θα την τελειώσει.. κάτι πρέπει να κάνω.

Πιάνω ένα πετραδάκι από τον σοβά και το πετάω απέναντι με όλη μου την δύναμη.

«ΤΣΙΚ» κάνει στο παράθυρο αλλά εκείνος συνεχίζει..

Η γειτόνισσα κλαίει και είναι σε μια κατάσταση ημιλιπόθυμη.

Ψάχνω στο σπίτι να βρω Τίμιο ξύλο, παλούκι και σκόρδα.

«Εχχιιςς ΞΕΦΙΙΙΙΓ» του φωνάζει!

«Άσ’ την κάτω ΠΟΥΣΤΗ!» του φωνάζω,

«Δεν βλέπεις υποφέρει;;!» ενώ είμαι έτοιμος σαν άλλος spiderman να πηδήξω στο κενό!

«Μπες μέσα ρε μαλάκα!» μου λέει η γειτόνισσα και κοιτάζω αποσβολωμένος!

«Κάθε βράδυ τα ίδια μου κάνεις ανώμαλε!!»

«Ανώμαλος εγώ;» σκέφτηκα και άφησα το Τίμιο Ξύλο στην άκρη.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s