Η κούνια.

Ώριμη πορεία. Αρχίδια… όσο υπάρχουν γυναίκες δεν υπάρχει τέτοια πορεία στην ζωή μου.. μου αρέσει πολύ να γαμάω και αυτό θα βγει σε κακό.. δεν θέλω δεσμεύσεις θέλω μόνο να γαμάω και να περνάω καλά..

Μεγαλώνω και ο χρόνος αντί να με κατευνάζει μου δίνει μια ακόμα κλωτσιά και με σηκώνει ακόμα πιο ψηλά.. ώπαααα.. πιο ψηλά.. πιο ψηλά..

Είμαι ακόμα σε εκείνη την παιδική κούνια φωνάζοντας «ψηλότερα.. ψηλότερα» τόσο ψηλά που το βλέμμα μου έφτανε να βλέπει μόνο την θάλασσα μπροστά μου και τόσο ψηλά που φοβόμουν να πηδήξω από την κούνια.. ήμουν παιδί τότε και τα γόνατα μου σακατεμένα από τις τούμπες.. τα χέρια μου βρώμικα από το χώμα και ο χρόνος έσπρωχνε την δική μου κούνια για να μεγαλώσω πιο γρήγορα.. απλά τα χρόνια έχουν περάσει και τώρα γυρίζοντας πίσω σε αυτήν την παραθαλάσσια παιδική χαρά βλέπω πως ενώ εγώ είμαι ίδιος όλα γύρω μου έχουν παλιώσει.. κλείνω τα μάτια μου και μυρίζω την θάλασσα.. κάθομαι στην ίδια κούνια σκουριασμένη πια.. και ακούω τα χρόνια της σε κάθε κούνημα μου.. είναι ένα Σάββατο θλιμμένο χειμωνιάτικο.. με έναν ήλιο να σε ζεσταίνει αν και ξέρεις πως το καλοκαίρι αργεί.. με έναν ήλιο να σου δίνει την ζεστασιά του απλόχερα και κάθε σημείο του κορμιού σου να ανατριχιάζει.. χωρίς να θέλεις.. γυρίζεις πίσω.. πίσω 20 χρόνια.. έχεις βαρύνει από τότε.. η κούνια δεν μπορεί να σε σηκώσει τόσο ψηλά.. μεγάλωσε και αυτή.. μεγάλωσες και εσύ.. δεν θέλεις να δεις πως φαίνεται η θάλασσα από ψηλά λες και κάτι σε κρατάει στην γη.. δεν θέλεις να λερώσεις τα χέρια σου ούτε τα καλά σου ρούχα.. πόσο όμως θα ήθελες να πιάσεις το χώμα.. να μυρίσεις λίγο από τότε που ήσουν παιδί να θυμηθείς πόσο ζωή είχε αυτός ο τόπος.. και πόσο έχει ερημώσει πια.. μόνο κάτι τσιγγάνοι είναι εδώ γύρω και έχουν κατασκηνώσει για τα καλά.. και σαν να έχει κρύο τώρα.. σαν να έπεσε ο ήλιος και μην ξεχνιέμαι είναι ακόμα χειμώνας.. μαζί με τον ήλιο φεύγουν και οι παιδικές εικόνες μου και το κρύο με επαναφέρει στο τώρα.. στο τώρα που αν και τα χρόνια γράφουν σιγά σιγά στο πρόσωπο μου σαν ένας ανελέητος μετρητής.. στο μυαλό μου τα βρίσκουν σκούρα.. αισθάνομαι το ίδιο μικρός με τότε.. αισθάνομαι το ίδιο ευάλωτος με τότε.. ίσως να θέλω ένα χάδι και μια αγκαλιά.. ίσως και όχι.. ίσως να θέλω να νιώσω μια ζεστή ανάσα πάνω στο λαιμό μου ίσως και όχι.. ίσως να θέλω να γυρίσω στα παλιά ίσως να θέλω να έρχονται αυτές οι αναμνήσεις πιο συχνά.. δεν ξέρω.. κοιτάζω τα χέρια μου και έχουν γεμίσει σκουριά από την κούνια.. και ξέρω πως δεν φεύγει εύκολα από πάνω μου.. ας την αφήσω λοιπόν και εγώ για λίγο ακόμα.. θα αργήσω να ξανά έρθω κοντά της.. ίσως την επόμενη φορά που θα έρθω να μην υπάρχει τίποτα εδώ.. ίσως την επόμενη φορά που θα έρθω να μην σταματήσω καν εδώ.. να προσπεράσω χωρίς να κοιτάξω εκείνο το παιδί που με χαιρετάει από εκείνη την κούνια ζητώντας να πάω να παίξω μαζί του.. που χρόνος για τέτοια πράγματα πια.. ίσως κάποιο χειμωνιάτικο απόγευμα ξανά.. ποιος ξέρει πότε και ποιος ξέρει γιατί.

 

One thought on “Η κούνια.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s