Το στοιχειωμένο σπίτι.

Βγήκα έξω γρήγορα..
Ηθελα να προλαβω να μην πιασει η βροχη.. αρχιδια, μεχρι να βγαλω το κρανος από το μηχανακι ειχε αρχισει να ριχνει καρεκλοποδαρα.. γαμω την πουτανα μου εχει αυτος ο γαμημενος καιρος γυρισματα.. από τα σαλονια στα αλωνια.. και τουμπαλιν..σιγουρα τωρα ειμαι στα αλωνια αλλα δεν γαμιεται καλα είναι και εδω.. ξεκινησα να γυρισω σπιτι βιωνοντας την ρουτινα μου σε ολο το μεγαλειο της.. γυρω μου μυριζα βρεγμενο χωμα.. η βροχη ειχε αρχισει να το ποτιζει και εγω αφουγκαζομουν  αυτην την μυρωδια που εστω για λιγο με ταξιδευε σε ένα δασος πυκνο και σκοτεινο σαν εκεινο που μικρος εκανα τον  εξερευνητη με τους φιλους μου.. πριν το καψουν και αυτό.. τελικα αυτή η μυρωδια φερνει θυμησες από τα παλια.. σε ταξιδευει στις γειτονιες και τις αλανες που εβλεπες σε αυτά τα μερη μικρος.. σε ταξιδευει σε εκεινα τα χρονια τα αθωα.. σε εκεινα τα χρονια που η μονη σου εννοια  ηταν να βγεις εξω να παιξεις με τους φιλους σου..
Ποσο αγνωριστα εχουν γινει αυτά τα μερη τωρα πια.. ποσο τσιμεντο εχει καλυψει τις αλανες μου.. με ποσο τσιμεντο εχω καλυψει τις αναγκες μου.. παρολαυτα εγω μπορω να μυρισω ακομα το βρεγμενο χωμα τοσο εντονα που εχω την αναγκη να σταματησω και να το πιασω.. να κατσω κατω από την βροχη και να γινω μουσκεμα.. να αισθανθω λιγο το κρυο να με διαπερναει..

Τετοιες σκεψεις περνουσαν οση ωρα εκανα για να φτασω σπιτι με απότελεσμα να μην εχω συνειδητοποιησει πως πηρα λαθος δρομο.. το καταλαβα όταν ειδα πως μπροστα μου πια δεν ειχα τα φωτα της πολης.. αλλα έναν χωματόδρομο..

Μα που στο διαλο ηρθα.. αναρωτηθηκα και πριν προλαβω να αρχισω να βριζω τον εαυτο μου για την μαλακια που εκανα.. αυτό το μερος μου φανηκε τοσο οικειο.. απλα ειχα να ερθω χρονια εδώ.. ηταν το καταραμενο σπιτι..
Πωπω παναγιτσα μου θα ελεγα πριν πολλα χρονια και θα το εβαζα στα ποδια τρεχοντας.. τωρα όμως νομιζω πως είναι μια καλη ευκαιρια να το δω.. και τι πιο καταλληλο σκηνικο από δαυτο.. πισσα σκοταδι.. το σπιτι πιο σκοτεινο από ποτε.. αερας, κρυο και αστραπες συνθετουν την τελεια τρομακτικη εικονα για κάθε πιτσιρικη που σεβεται τον εαυτο του..
Οριστε λοιπον εφτασε ο καιρος για μια φορα να μπω και εγω εδώ μεσα.. ασε που είναι και μια καλη ευκαιρια για να στεγνωσουν και λιγο τα ρουχα μου..
Το καταραμενο σπιτι δεν ηταν τιποτε άλλο από ένα παρατημενο τροχοσπιτο της δεκαετιας του 70 στο τελος του δρομου που σε βγαζει για το βουνο.. εκει λοιπον σε ένα υψωμα που θεα εχεις ολη την Αθηνα και λιγο πριν μπεις μεσα στο δασος.. στεκεται αγερωχο σκουριασμενο και σαπισμενο αυτό το καταραμενο τροχοσπιτο..ελεγαν πως εδώ ζουσε ένα ζευγαρι νιοπαντρο και πως σε έναν καυγα ο αντρας σκοτωσε την γυναικα του και μετα εξαφανιστηκε.. ελεγαν ακομα πως αν θα εμπαινες μεσα στο τροχοσπιτο θα εβλεπες στους τοιχους το αιμα… αυτά ακουγαμε και εμεις μικροι και δεν περνουσαμε ουτε σε ακτινα 1 χιλιομετρου από εκει.. γυρω γυρω παιδια ετσι λεγαμε.. γυρω γυρω..
Δεν δειλιασα καθολου.. παρατησα το μηχανακι όπως όπως στην δεξια μερια του δρομου και εψαξα βιαστικα για το πακετο με τα τσιγαρα.. βγαζοντας το από την τσεπη ευχαριστω την θεα τυχη που στο πακετο ειχε μεινει τουλαχιστον ένα τελευταιο τσιγαρο.. ποιος πηγαινε παλι πισω το τελευταιο περιπτερο πρεπει να ηταν γυρω στα 5 χλμ μακρυα μου.. αναπτηρα όμως δεν βρισκω και θα τρελαθω.. αναπτηρα αναπτηρα.. όχι ρε πουστη μου δεν εχω αναπτηρα.. τωρα την γαμισαμε για τα καλα.. τιποτα δεν παει σημερα όπως πρεπει.. τσιγαρο χωρις φωτια σπιτι χωρις παντζουρια μηχανακι χωρις λαδια ασχετο αλλα εκεινη την στιγμη θυμηθηκα και το σερβις.. ωραια μαλακα τωρα τι κανουμε.. τιποτα παει ολο το concept.. αλλα αφου εφτασα ως εδώ θα μπω εστω και χωρις τσιγαρο..
Η πορτα ηταν μισανοιχτη και τα τρια σιδερενια σκαλοπατακια μπροστα της σκουριασμενα από τα χρονια.. ανεβηκα σιγα σιγα ακουγοντας τα να τριζουν ετοιμα να διαλυθουν.. μολις ανοιξα την πορτα ολοκληρη μου ηρθε μια μυρωδια ποτισμενου υφασματος και μουχλας.. σιγουρα δεν ηταν ότι πιο ευχαριστο μυριζα εκεινη την στιγμη και μαζι με το μισοφωτισμενο εσωτερικο του τροχοσπιτου αφου παραθυρα δεν υπηρχαν αρχισε το τοπιο να μην μου δειχνει τοσο φιλικο.. μπροστα μου εβλεπα ένα εντοιχισμενο τραπεζι με κατι παλια πιατα κιτρινισμενα πανω του.. το σκηνικο πανω στο τραπεζι συμπληρωνε ενας.. ενας αναπτηρας? Μα βλεπω καλα? Αναπτηρας είναι αυτός.. ε δεν το πιστευω.. τι τυχη τι τυχη.. κανω να τον αρπαξω και ξαφνικα ενας θορυβος μου κοβει την φορα..
«Φιλε ξαχνεις κατι?»
Μια φωνη ακουστηκε και ολομεμιας ενιωσα το σωμα μου να το διαπερνανε 220 volt
«Φιλε ξαχνεις κατι?»
«Φιλε ψαχνεις κατι?»
Η φωνη επανελαβε και ολο μου το ειναι ενιωθε πως δεν πρεπει να γυρισω πισω να κοιταξω. Ειχα βαλει στο μυαλο μου εκεινη την στιγμη διαφορα πραγματα πως θα γυριζα και θα εβλεπα το ζεκεβουλη, κανεναν αρχαιο θεο που δεν πηδηξε απο τον Ολυμπο και γυριζει τρισκαταρατος λιγα χιλιομετρα μακρια απο την χωματερη της Φυλης και χιλια αλλα δυο σεναρια, ασε που ηταν αυτο το μουδιασμα που με εκανε να εχω κατσικωθει σαν να κανω παρελαση, ακουνητος και με το κεφαλι ψηλα. Η σημαια μου ελειπε και ο τσολιας απο διπλα. Ειχα κλεισει τα ματια μου και ειχα σταματησει να αναπνεω. Ενιωσα ενα αγερι κρυο να ερχετε απο πισω μου και να στεκεται διπλα μου. Τωρα θα την φαω την μαχαιρια τωρα θα την φαω την μαχαιρια σκεφτομουν και νομιζω πως το ποδια μου ειχαν αρχισει να με αφηνουν.. μολις αισθανθηκα την ανασα της αγνωστης οντοτητας να πεφτει στα χειλη μου λιποθυμισα.. δεν θυμαμαι ακριβως αν κατουρηθηκα και λυποθυμησα η το αντίθετο..
Ανοιξα τα ματια μου εχοντας χασει  την αισθηση του χρονου.. βρεθηκα ξαπλωμενος σε εκεινο το παλιοτραπεζο με τα κιτρινισμενα πιατα και δυο μορφες απο πανω μου.. το τσιγαρο κατα ενα περιεργο τροπο στο στομα αναμενο..
«Καπινσσς???»
Μια φωνη ακουστηκε αλλα κοιταζοντας και τις δυο μορφες καμμια δεν ανοιγε το στομα..
«Καπινσσς???»
Ξανακουστηκε η φωνη και μια λειζερια με τιναξε στον αέρα «Καπινσσς??»
Γελια και απο τα δυο και μετα λειζερια που διαπερνουσε το βρεγμενο και γυμνο..γυμνο?? τα καριολια με ειχαν γδυσει κορμακι μου..
Αυτο συνεχιζοταν για πεντε λεπτα.. με ρωτουσαν ΚΑΠΙΝΣΣΣ? Γελουσαν και τα δυο και μετα λειζερια ..  σε καποια στιγμη δεν αντεχα αλλο τον πονο και αρχισαν να φωναζω.. τσιριζα σαν 12χρονο κοριτσι που το κυνηγουσε παιδοφιλος να του δωσει γλυφιτζουρι.
«ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑαααααααααααααααααααααα καριολια ποναω αααααααααααααααααααα»
«Καπινσσς?»
Χαχαχαχαχαχα τζζζζζζζζζζζζζζιτ.. και ξαναλιποθυμησα..
Πρεπει να ειχε αρχισει να σουρουπωνει.. ενα ζουζουνακι ειχε σκαρφαλωσει στο προσωπο μου και γρατζουνουσε τις τριχες απο την μυτη μου.. γυμνος αναμεσα σε φυλλωσιες λιγα μετρα μακρυα απο το τροχοσπιτο με το γρασιδι να μου δροσιζει τα αρχιδια και τις πρωτες ακτινες του ηλιου να ζεσταίνουν το μαυρισμενο απο τις λειζεριες κωλαρινο μου.. δεν ξερω τι ειχε συμβει πονουσα ολοκληρος.. και ειχα ενα τρομερο πονοκεφαλο.. τι διαολο σε πουστηδες εξωγήινους επεσα? Εκτος απο πειραματα με πηδηξαν κιολας? Γαμω το κερατο μου τι τα θελα εγω τα στοιχειωμενα σπιτια και που ειναι τα ρουχα μου? Οχι ρε πουστη μου και που ειναι το μηχανακι μου?
Γυμνος χωρις μηχανακι ειχα αρχισει να περνω τον κατηφορο για τον πολιτισμο.. ειχα βαλει και ενα τελειωμενο χαρτοκουτακι απο amita motion που βρηκα πεταμενο  στα παπαρια μου..  σαν αρχαιος πρωτογονος ημουν που κατεβαινα το βουνο.. με θετικη ενεργεια στα παπαρια μου.. στο πρωτο σπιτι που συναντησα προς τον πολιτισμο ηταν μια γιαγια που μαζευε τα ρουχα απο την ταρατσα..
«Βοηθεια!!! Βοηθεια!!!»
Αρχισα να φωναζω και  η γρια εντρομη αρχισε να μου πεταει  οτι γλαστρα ειχε πανω στην ταρατσα.. διχως σταματημο συνέχισα επιταχύνοντας το βημα στην κατηφορα και πετωντας το χαρτοκουτακι το οποιο εσταζε υπολείμματα χυμου στα χερια μου.. δεν προλαβα να καμω 15μετρα οταν πιτσιρικια σε ενα ξεφωτο επαιζαν  ‘’μήλα’’ η κατι παρεμφερές δεν θυμαμαι τωρα.. εκει και αν ανοιξα το βημα μου και αρχισα να τρεχω πιο γρηγορα πιο γρηγορα.. δεν ειμαι ρατσιστης αλλα τα πιτσιρικια ηταν γυφτακια και δεν ειναι να μπλεκεις με γυφτους.. πραγματικα ημουν σε απογνωση .. ειχα αρχισει να κουραζομαι τα ποδια μου να χουν ματωσει και οι δυναμεις να με εγκαταλειπουν.. πλεον ειχα φτασει στο πρωτο κεντρικο δρομο.. θυμαμαι χαρακτηριστικα εναν πακιστανο που καθαριζε τα τζαμια να γυριζει και να με κοιταζει.. θυμαμαι πως καπου εκει παρεδωσα.. εκατσα κατω και περιμενα ναρθει η αστυνομια να με μαζέψει..
Ακουγοντας την σειρηνα απο μακρυα να έρχεται, τα αυτοκινητα που περνουσαν απο διπλα να στεκουν και να κοιταζουν αναρωτιομουν τι θα κατσω να τους πω τωρα.. νομιζω πως η ιστορια μου δεν θα γινοταν πιστευτή απο κανεναν  και ετσι αποφασισα να σιωπησω.. αυτο που εμαθα πολυ καλα εκεινο το βραδυ ειναι πως με τιποτα μα με τιποτα δεν θα ξαναπαω στο στοιχειωμενο σπιτι..

4 thoughts on “Το στοιχειωμένο σπίτι.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s