Σκέψεις μιας καταθλιπτικής Τρίτης.

Εντάξει μωρέ καλά είμαι.. ξέρω και εγώ.. φαντάζομαι καλά.. τελικά έχω κάτι γαμημένες τάσεις αυτοκαταστροφής που με κυνηγάνε ακόμα και σήμερα.. με συνοδεύουν και πορεύονται μαζί μου.. δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες αλλά τι να κάνεις.. προσπαθώ να κοιτάξω πίσω μου και να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά και τις προτεραιότητες μου αν είναι δυνατόν.. αλλά αυτό καταντάει μάταιο.. με λίγα λόγια σκατά.. σκατά.. πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάθομαι ακόμα και μπλέκω με γυναίκες.. και όχι τίποτα άλλο δεν μου φταίνε σε τίποτα.. πηγαίνουν σαν τα πρόβατα στην σφαγή.. όλα είναι καλά μέχρι που αρχίζουν να χτυπάνε καμπανάκια κινδύνου μέσα μου.. ξέρω τόσα πολλά για το πως να λειτουργήσω στην σχέση του «περνάμε απλά καλά» που τελικά έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ πως δεν μπορώ να λειτουργήσω σε μια κανονική σχέση.. δεν μπορώ μωρέ δεν μπορώ.. δεν μου βγαίνει με τίποτα.. με αποτέλεσμα όπως είπε και ένας φίλος να κάνω ένα βήμα μπροστά και τέσσερα πίσω.. και είναι φαύλος κύκλος όλη αυτή η κατάσταση.. και κάθε χρόνο περνάνε από δίπλα μου αρκετές αλλά τίποτα.. απλά συνεχίζει να γράφει το κοντέρ λες και κάνω αγώνα, λες και προσπαθώ να πως στον παλιό μου εαυτό.. κοίτα μπορώ, μπορώ και γαμάω πολλές.. πάρα πολλές.. αλλά στην ουσία έρχομαι πάντα στο ίδιο σημείο.. στο σημείο μηδέν..

Φφφφφφφφφφφφφφ τελικά δεν πρέπει να σταματάς να πιστεύεις στο παραμύθι με τον πρίγκιπα και το άσπρο άλογο.. δεν πρέπει να σου λένε πως δεν υπάρχει Άη Βασίλης.. δεν πρέπει να αφήνεις αυτό το κομμάτι του εαυτού σου να πεθάνει μέσα σου.. ξέρω πως η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις αλλά ίσως δεν πρέπει να την φας με μεγάλο κουτάλι πρέπει να αφήσεις και κάποια από τα παιδικά μυστήρια να ζουν μαζί σου.. τα αποτελέσματα τα βλέπω σιγά σιγά.. είναι φορές που θέλω να είμαι ακόμα παιδί.. είναι φορές που θέλω να γυρίσω στην παλιά μου γειτονιά όπως λέει και ένα τραγούδι.. είναι φορές που θέλω να παίξω ξανά με τους φίλους μου σε αυτήν την γαμημένη αλάνα που έχει γίνει πολυκατοικία.. αλλά όλα αυτά παραμένουν σκέψεις στο μυαλό.. σκέψεις μιας καταθλιπτικής Τρίτης, μιας Τρίτης που δεν θέλω να κάνω τίποτα, δεν θέλω να δω κανέναν, απλά να κάτσω στο κρεβάτι μου και να βλέπω τηλεόραση μέχρι το βράδυ.. μα τι λέω από την Κυριακή αυτό το πράγμα κάνω.. ωωω ρε πούστη μου πάλι με έπιασαν οι μαύρες μου.. και ίσως να ξέρω τον λόγο αλλά δεν τολμάω ούτε στο χαρτί να τον γράψω.. το πρόβλημα είναι πως αυτή δεν ξέρει τον λόγο.. και ούτε πρόκειται να τον μάθει ποτέ.. είπαμε κάποια πράγματα απλά δεν γίνονται.. και όταν έχεις φτιάξει την εικόνα του σκληροτράχηλου και του δύσκολου.. δεν την χαλάς για κανένα λόγο.. δεν την τσαλακώνεις όσο και αν ξέρεις πως καμιά φορά μια αγκαλιά κάνει θαύματα. Και είσαι μαλάκας όταν διώχνεις κάποιον από δίπλα σου γιατί σου πρόσφερε αυτήν την αγκαλιά. Και είσαι μαλάκας όταν τον διώχνεις γιατί ήρθε πιο κοντά σου από ο,τι έπρεπε και αισθάνθηκες πίεση. Τι πίεση ρε μαλάκα μια αγκαλιά ήθελε να σε κάνει.. επειδή ήταν στα «απαγορευμένα» έπρεπε να την διώξεις.. το ένα κομμάτι σου λέει πως έκανες μαλακία και το άλλο –που αυτήν την στιγμή λάμπει δια της απουσίας του όπως καταλαβαίνεις–  λέει πως καλά έκανες.. έτσι έπρεπε.. και εσύ είσαι στην μέση.. και όλη αυτή η διαμάχη μέσα σου βγαίνει σε κατάθλιψη.. σε άρνηση να κάνεις το οτιδήποτε.. και μετά από δυο μέρες εσύ θα είσαι καλά και ο «μύθος» σου θα εξαπλωθεί.. «κοίτα πως της φέρθηκε» θα λένε.. «κοίτα τον μαλάκα..» αλλά αυτό το «κοίτα τον μαλάκα» έχει καλή έννοια.. είπαμε, οι γυναίκες θέλουν φτύσιμο.. εσύ λοιπόν θα είσαι ο μαλάκας με την καλή έννοια.. και το κοριτσάκι θα είναι ακόμα ένας αριθμός στην ζωή σου.. και εδώ είναι το περίεργο που μου συμβαίνει.. μόλις πάω να σκεφτώ πως δεν φέρθηκα σωστά απέναντι της και μου έρχονται χίλιοι τρόποι για να επανορθώσω και να της πω πως έκανα μαλακία.. την ίδια στιγμή μια περίεργη δύναμη έρχεται και τα σβήνει όλα από μέσα μου.. πηγαίνοντας με παρακάτω.. και ξέρω πως θα ήταν πολύ όμορφο να επανορθώσω και εγώ μια φορά.. να κάνω κάτι που δεν θα το περίμενε από εμένα.. και παρόλα αυτά απλά κάθομαι και την κοιτάζω να φεύγει.. πάω για άλλα, πάω για άλλα, πάω για άλλα.. όλο έτσι λέω.. έτσι κάνω και πάλι εδώ βρίσκομαι.

2 thoughts on “Σκέψεις μιας καταθλιπτικής Τρίτης.

Σχόλια:

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s